بهار

بهار

 

آغـاز شــد بهــار ، ای یــار گـــل عــــذار           

 شــادی ز ره رسیـد ، غـم بر زمیـن گــذار

 

مـرغ کــرانه بــاش ، تــاجی به ســر گــذار              

بــر بـام دل بــرو ، فــریـاد کــن کـــرار

 

عیــد هــم بهـــانه اســت ، بالا بریــد عیـار             

بــی معــرفـت بود ، مستضـــعف و نــدار

 

آمــد نــدای حـــق ، چــون نغـــمه هــزار             

 سیـــد تــو عاشـــقی ، دســـت دعا برآر

 

چهل صباح

چهل صباح

 

چهل صبــح اسـت كه طبعــم سخـن دل نســـــرود

طائرگــلشن جـــانم به فـــراز است  و فرود

 

چهل صبـاح اسـت كه در بيـم واميــدم شــــب وروز

غيرت   اندر   سر   اين  سفره  نديدم شب وروز

 

چهل صبــاح اسـت دو  چشمـم  به فراســــوي زمان

از  عطش  جان  به  لب  از  ديده ودل اشك روان

 

چهل صبــاح اسـت بياد  تو دو دستـم به قـــــنوت

تا    ميسر   شو د م   ر ا ه    مصفا ي    هبوت

 

چهل صبــاح اسـت كه پهناي فلـــك تاريــک اسـت

چون  صراط  اين  ره  عر فا ني   من  باريك است

 

چهل صبــاح اسـت كه  خون ميچكد از چـشم دلــم

ليلي  ا م  بي   خبر    است   عاشق  بيچاره  دلم

 

چهل صبــاح اسـت كه  سجـاده  نشـــين  حرمــــم

چو ن   گد ا يا ن    د ر ش  تشنه  لطف  و  كرمم

 

چهل صبــاح اسـت كه ذكر من ديــــــوانه توئي

 مظهر   لطف   و  صفا   بر  كت  ا ين  خا نه  تو يي

 

چهل صبــاح اسـت كه محــراب  نمــازم شـــده اي

يار   خلو تكد ه   و   محر م   ر ا ز م   شده اي

 

 چهل صبــاح اسـت كه ويــــرانه شـــده خــانه دل

كشتي    بيم   و   اميد  م   همه   بنشسته   به  گل

 

چهل صبــاح اسـت كه  تسبـيح شـب و روز منـــي

نور   چشم  و  نفس   جان  و  همه  سوز  مني

 

چهل صبــاح اسـت كه همــــراهي مــــرغ سحـرم

پر   پر وا ز   ند ا ر م   كه   شو ي    همسفر م

 

چهل صبــاح اسـت كه مهمــــان دل غـــم  زده ام

ننگ  من  باد  ا گر   جز  به  ويش  د م  زده ام

 

چهل صبــاح اسـت به گــــرداب  بــلا غــوطه ورم

جز  بر  د و ست  كه باشد كه به وي شكوه برم؟

 

چهل صبــاح اسـت كه منــزلگه من ميــــكده است

شهر   زيباي   جها ن   در  نظر م  دهكده  است

 

چهل صبــاح اسـت حريف   پدر   اهرمنم

كيش   و   ما تم   عجبا   ! تا ج   سر   ا نجمنم

 

چهل صبــاح اسـت كه  چشمم به تمنا باز است

غر ق  ا سر ا ر  شد م  جمله  وجو د م ر ا ز  است

 

چهل صبــاح اسـت كه  تا ز د  به  دلم  اسب هوا

تا ر و  پو د م  همه  در  ذ كر  و  تو سل به خدا

 

چهل صبــاح اسـت گد اي   در  كوي  صنمم

بي  نيا ز   ا ز   همه   آو ا ره   د شت   و  دمنم

 

چهل صبــاح اسـت كه  چون  شمع  مذابم  بر گل

پر   پر و ا نه   مر ا   شعله   فز ا يد    بر    گل

 

چهل صبــاح اسـت كه  در  تاب و تب يك خبرم

ز و د    با شد   كه   ببيني   و   نبا شد    ا ثرم

 

چهل صبــاح اسـت رواق  دل   و جانم   باز  است

من   مجنو ن  به   نياز   حر فه   ليلي  ناز  است

 

چهل صبــاح اسـت جو ا رح  همه  عادت  به  سكو ت

پر   شد ه   گو ش   د ل    ا ز   نفخه   و  صو  ر   ملكوت

 

چهل صبــاح اسـت به  حكمت  در  اين  خانه  ز د ند

در  نبستند   و  دري   از  ر ه  ميخا نه   ز   دند

 

چهل صبــاح اسـت كه    مهمان   ر سو ل    اللهم

از   فهيمي   كه   مر ا   هد يه  شد  عبد ا للهم

 

 چهل صبــاح اسـت كه   مر غ   طر ب   ا ين   چمنم

سيدا    با     تو     بو د    مقصد    و    ر و ي    سخنم

 

مقدمه کتاب خوشه های ذکر و هدیه های زندگی

 

مقدمه کتاب های( خوشه های ذکر)و(هدیه های زندگی )که در

دست انتشار است

مطالعه آن را به همه اربابان معرفت

 توصیه میکنم

 

متن کامل این کتاب ها را در منوی وبلاگ جستجو کنید

 

به نام آنکه جان را فکرت آموخت

 پیشگفتار

 خوشه های ذکر در این مجموعه را هدایای حق در مشهد الرضا می دانم آنگاه که در جوار حرم مطهرش به نجواهای زائری دلسوخته در ذکر تسبیحات حضرت فاطمه زهرا(س) دل داده بودم.

صدای سوت سبحان الله او، سفیر تیرهای معرفتی بود که بر قلب و روانم اصابت می نمود و با هر شلیک مرا زنده تر می کرد. یک لحظه حس شهادت در وجودم بارور و خود را در بهشت انعام ، مستغرق انوار و خوشه چین خرمن فیض الهی دیدم.

صحنه اذکار آن پیر روشن روان مرا به این واداشت تا تصورم را در حرفه خویش یعنی معماری و ساختمان منطبق کرده و جستجو کنم.

برای تقریب ذهن شما خواننده محترم فرضی را ارائه می دهم تا باب ورود به انگیزه این وشتار روشن گردد.

" اگر شما شخصی را در پشت درب بسته ای مشاهده کرده که مرتب آن را باز و بسته می کند بدون اینکه داخل شده ، یا تحرکی به داخل انجام دهد و این عمل بطور متوالی انجام شود چه حسی به شما دست داده،یا چه برداشتی می کنید؟ "

آیا غیر از این است که او را انسانی نامتعادل و یا فارغ از عقل می پندارید؟! چرا که باز شدن درب برای ورود و هدایت به مسیری است که برای آن تعبیه شده است ، در غیر اینصورت وجود درب و توقف بر آن کاری بیهوده می نماید.

 از این طریق ورود به ذکر و تکرار آن مرا به این معنا رساند که بایستی در تکرار اذکار رمز و رازی باشد و گوینده اذکار را با حرکتی رو به جلو به سرمنزل مقصود برساند که توصیه به آن، از هر ذکری به ذکر دگر ، قدمی رو به جلو خواهد بود در اینصورت برای هر ذکری معنی و محتوایی متفاوت است.

خوشه های ذکر سیری است در هزار توی اذکار وگریزی است بر محتوای بعضی مفاهیم که نویسنده در مسیر لذتهای معنوی خویش آن را به دست آورده است.

امید آنکه بر سر سجاده های مومنین مهمانی خدا را به همراه داشته باشد.آمین

                                                                       سید محمد شجاعی

 

هدیــه های زندگـی در بندگـی

(اندیشه های سید)

مقدّمه:

سال هاست مرغ طبعم در قفس دل آرزوی پروازی دارد تا ساحل اقیانوس بی کران وجودم را درک نماید، دیر زمانی است چشمان به در نشسته ام در انتظار هدیه ای است که دل آن را آرزو می کند.

عشق نوری بود که سراپرده قلبم را روشن کرد و زندگی دستان محبّتی بود که قفل از قفس طبعم باز و مرغ خیال را در ساحل بی کران وجود به پرواز درآورد تا هدیه های زندگی در بندگی چون انوار هدایتی در سایه اطاعت و همراهی با کاینات از افق جاوید اندیشه ام طلوع کند.

امروز این هدیه ها را به رسم مهربانی و جوانمردی به محضر کسانی تقدیم می دارم که وجودشان سرشار از عشق به فهم و درک حقایق زندگی است.

اندیشه های علمی، ادبی و عرفانی سیّد، مجموعه تجارب عملی و الهامات روحی و روانی حقیر است که در سایه سال ها مطالعه، مراقبه و مباحثه در ایّام زندگی شکل یافته است.

نظر به رعایت احوال و حوصله خوانندگان محترم، کم گویی و گزیده گویی را حسن صورت این کتاب نمودم امیدوارم همگان را در سفر و حضر یار و ره توشه نازک دلان وادی معرفت گردد.

آنچه مطالعه می کنید،

 برداشت محتوایی از مفاهیمی است که نویسنده در تجربه ها و احساسات درونی خود به آن رسیده است.چنانچه باوجود درک موضوع ، عبارات نارسابود، مشتاقانه به استقبال رهنمود های خوانند گان محترم خواهم شتافت که بزرگواری شماست.

از مشاهده و درک کاستی ها و خطاهای کمّی و کیفی در این مجموعه مرا بخشیده و عذرم را بپذیرید که جوانی ام به تحصیل فنّ، هنر و همجواری با مواد و مصالح ساختمانی برای خدمت به مردم و جامعه در حرفه معماری و مهندسی گذشته و از فیض حضور و درک اساتید ادب و عرفان آنچنان که باید بهره مند نبوده ام.

خداوند را شاکرم از این که موهبت ارایه این نوشتار که اندیشه ها و شیره جان سال های زندگی عاشقانه سیّد است را عطا فرمود. ارایه راهنمایی و نظرات اصلاحی خوانندگان محترم تثبیت محتوای این اثر در چاپ های بعدی خواهد بود.

از همه آنها که در مسیر ارایه این اثر مرا همراهی ومعاونت نموده اند کمال تشکر وقدردانی دارم.

                                         

                                                                 به امید بهروزی و موفقیّت شما

                                                                          سیّد محمّد شجاعی

                                                                          مشهد مقدس- تابستان 1387

یار پر مهر و محن

یار پر مهر و محن

 

مریمی کن تا که عیسی روید از دامان تو        

عشق باید پاک باشد تا دهد سامان تو

جز به مهر و صدق و ایمان دلخوشی باشد حرام           

نور حق در سینه دارد چهره تابان تو

جان ما تسلیم زلف چین و ماچین تو شد         

از لب و دندان مرخص جمله رامان تو

تا نفس در سینه داری چشمت آهویی کند      

تا قدم در ره نهی صد سینه شد چاکان تو

چون به ناز و عشوه می آیی و رد گم می کنی    

جزمن مسکین نباشد کس چنین خاقان تو

شکر حق دارم که عقل مردمان در مردم است       

ور نه می دزدند رای دلبر و جانان تو

در نظر بازی چو رندان مستی ات پنهان کنی    

در بیان دلبری دل در برت عریان تو

غم چو داری در بقیع سینه مدفون میکنی        

در بلا جویی ما هر فکرتی حرمان تو

ماری من،مریم تن، ماریای پر محن

تو شدی حور از برای سید او غلمان تو

 

تقصیر دل

تقصیر دل

 

تقصیر دل عاشق و دیوانه من نیست      

ای جان مطلب عقل که در خانه من نیست

این شیوه دلدادگی و بنده نوازی             

شاید که پسند گل یکدانه من نیست

مردان خدا جز به ره عشق نرفتند        

جز عشق و وفا پاسخ رندانه من نیست

محصول حضور و طلب و یغزه عمرم    

شعر و غزل و خنده مستانه من نیست

در بار دل و کعبه جانان سرم را             

مسبوق، به جز دلبر جانانه من نیست

چشم طمع مردم نادان به چه بسته است         

ملکی که جز ازعشق به سامانه من نیست

در عمر بسی قصه و افسانه شنیدید         

حقا که مثال من و افسانه من نیست

سید به حریفان بنما خوب که دنیا

در شان دل وقلب کریمانه من نیست

عشق خراسانی

عشق خراسانی

 

ای انیسِ من و تنهایی من                                                  

همنشینِ غمِ پنهانی من

ای حنا بسته ز خاکسترِ عشق                                         

 دور چون یوسف کنعانی من

تو همه من شدی و من همه تو                                         

عشق زیبای خراسانی من

پشت پرچینِ نگاهت همه راز                                        

ساز کوک و دم همخوانی من

بسترِ خاطره انگیز خیال                                             

عامل و عارف همدانی من

یادت هرگز نرود، از نظرم                                          

خوش ترین طلعتِ انسانی من

موجت از ساحل این سینه گذشت                               

ای همه مغزِ سخندانی من

سیّدا دل به گرو دار، که دل

ظرف عشق تو شد ارزانی من

چون وچرا

چون و چرا

 

دل فرا رویِ تو تسلیمِ نگاهی است چرا؟           

نفسِ انسانیِ من رو به تباهی است چرا؟

آنچه را جان به نصیحت بِبَرد پیشِ قضا         

حکمِ صادر شده از قید رهایی است چرا؟

میلِ گنجشکِ دل نازُک و بازیگوشم         

بر سر زلفِ تو مشغول گدایی است چرا؟

تور صیّاد تو بر گِرد حصارِ دلِ من              

مهربان تر به من از آب به ماهی است چرا؟

روح، غمناک شد و جسم شد آزرده، ولی      

فکر در معرض انجام گناهی است چرا؟

کارِ مجنون صفتی اول و آخر اگر است               

لیلی ام پرس که در فکر جدایی است چرا؟

سیّد از بیـدلی آرد به زبان شعــر و غـزل

ورنه عمری ز پی چون و چرایی است چرا؟

نگاه عشق

نگاه عشق

 اي مرغ پر كشيده ز بيدادگاه عشق

آغاز كن سرود خوشي با نگاه عشق

جان مايه قرار و كمال است و بندگي

آن راكه خيره شد به جهان، بانگاه عشق

در پرده گر گرفته شده چشم آدمي

رمزي است بين او و خدا با نگاه عشق

هر چند حاصل از حيات بشرجز ضرر نشد

هر شر،زر و طلاست ترا با نگاه عشق

بس در مسير آدم خاكي فكنده دام

هر دام را ،دمي نشود، با نگاه عشق

با مدعي بگو سر تسليم وا نهد

صد سركش از تو ،رام شود با نگاه عشق

در دام اهل عشق نيفتد به جز سرور

اي مبتلا به درد و بلا از نگاه عشق

هر درد كو خراش دل ريش عاشق است

درمان شود به طرفه اگر ،با نگاه عشق

درهفت آسمان و زمين هركه هست وبود

هرگز نميرد و نرود ،با نگاه عشق

 

سيد كه مالك دو سرا شد عجب نكن   

                        او ديده، جام هر دو جهان ،با نگاه عشق