غزل شکایت

شكايت

 

سنگيني فراق تو در دل حكايتي است

در پرده گويمت غزل من شكايتي است

 

ما در پي تو عمر و جواني سپرده ايم

هشدار بي تو بودنم، ارزان رضايتي است

 

بي خويشتن همي شدم وبي صبرو بي قرار

يارب مرا به عالم و دوران عنايتي است

 

ابر دوديده ام چو بر آفاق جان دويد

خوناب سيل شد، نظرت را حمايتي است

 

خوبان و دلبران پري روي دهر را

  زين دشت بي وفائي دنيا سرايتي است

 

قران و دين و مذهب و ايمان اشارت اند

در سلك اهل عشق و نظر هم ديانتي است

 

آهسته بر بلور سيد جانان قدم گذار

گردل شكسته گردد و بي دل جنايتي است

هدف ازآفرینش

هدف ازآفرینش ( اصل زندگی) است ، نه زنده بودن

هزاران سال باید بگذرد تا لایه ای خاک از پوسته های سنگ منجمد جدا گشته و در شیبها به طرف دشتها  به قرار  آید و بستر رشد و نمو گردد و پس  آنگاه  اراده  رحمت و  نزول ما یده آسمانی،

اندیشه ای باید تا بذری بکارد ومحصولی باید تا منشا غذا گردد و توفیقی باید تا در گذر از این بستر بر خوردار گردد وسپس جزییات آن در کارخانه عظیم گوارشی تبدیل به جوهر و نطفه ای مناسب گردد.

نطفه را رحمی باید ،

تا در انطباق زمان و مکان رقصی بیاغازد و صحنه ای شیرین بر پا نماید .

زمین خود مادری زایا و پر نشاط،امیدوار به فرزندان ونگهبان آنهاست.

آسمان پدری قدرتمند و مشرف بر عملکرد ، تکیه گاه مطمئن و روزی آوری مهربان   است .وما از پدر و مادر هستی متولد می شویم. فرزندی که زمین و آسمان پشتوانه اقتصاد اوست.

زمین تا موقعی که بالغ نشده ایم همه چیز وهمه نوع امکان رشد را برایمان فراهم میآ ورد و از ما می خواهدکه ، مطیع و هوشیار باشیم. ولی ما به دلیل غفلت و بی ادبی و نداشتن معرفت از او کناره گرفته و نا خلف میشویم.

و ما در چند راهه های بر خورداری مشغول و غافل می شویم.

مال و دارایی ، زمین ومالکیت ، زن و فرزند ، مقام و موقعیت اجتماعی ، قدرت ، ظواهر و تجملات ، علم و مقامات علمی ، دین و مذهب و معنویات و......

ما برای اندوختن هیچکدام به دنیا نیامده ایم. ما آمده ایم تا با برخورداری از آنها وجود لا یزال خود را به ابدیت پیوند دهیم و با بلوغ آن عنصری همنام  و همگام با سایر اجزا  عالم به انجام ما موریت کایناتی خود بپر دازیم.

ذرات زمین و آسمان در شمایل مختلف بالغ و هوشمند اند ،به طوری که وقتی ما به در یای بیکران آن واصل می شویم پیوند و اتصالمان ما را به هوشمندی عمومی می رساندو وصل از ازل-تا به ابد می گردیم.

ولی بیچاره ما که در کشاکش روزگار ماهیت خویش را به دست فراموشی سپرده و به بی راهه ها میرویم،در منجلاب خواسته های حقیرانه خویش گیر می کنیم و برای نجات خود به علف هرزه های بستر آن می چسبیم. خودرا تا سطح حیوانات ذی شعور تحقیر کرده،به زاد و ولد و تکثیر نسل مشغول می شویم.تا آنجا که از آن همه نعمتهای الهی ذلیلانه اسیر مواهب مادی دنیا می شویم.

قلبهای آلوده که بایستی  مظهر لطف و دوستی و مهربانی باشد به آتشفشانی از کینه و حسادت و.. تبدیل میشود.

واندام و احساسات و عواطف ، همه و همه به ابزاری از جنس سایر عناصر مادی تبدیل و بجای انجام وظیفه  ، بیگاری می نماید.

راستی راه زندگی از کدام طرف است ؟چه کسانی زندگی کرده اند؟وفرق میان زندگی و زنده بودن در کجا است؟

ما فقط زنده ایم ، مانند سایر موجودات، که نه بلکه پایین تر از آنها ، مگر عالمی از نو بپا کنیم که:

آدمی در عالم خاکی نمی آ ید به دست  

                 عا لمی دیگر بباید ساخت از نو آدمی

 

 

«مردان عشق »

 

«مردان عشق »

 

 

یاران اهـل دل بـه هـوا پر گشـوده اند

  

                 از آسمان به روی زمیــن در گشـوده اند

 

این خاکیان که باز چنین مست وسرخوشند

  

                          بوی فــرح زیــاس بهشـتی شنـوده اند

 

دلها کشان کشان سوی میعاد می رونـد

  

                 آن بیعــتی کـه با گـل زهـرا نمـوده  اند

 

دوران هـجـر وهلـهلـه و کار وزنـدگـی 

      

              آن روزهــا گـر عشق نبـودی نبـوده اند

 

جمعیّـتی فهـیم وسبــکبـال و تیـز رو 

  

                   با هـم سرود عشـق وشهادت سروده اند

 

دلهـای مومنــان همه در شادی وشکوه 

 

                   زان رخ وزان نشانه که بر جان نموده اند

 

سیّـد بتـاز در دل صحـرای عا شقی

 

مردان عشق گوی زمیدان ربوده اند

 

مرغِ سخن،

 

مرغِ سخن،

طعم این باده ندانی که چه دُرد است، مپرس   

       صفت بــادة عشقــم، زِ، مـن مست مپرس

کس به غیرش نشناسم، که بُوشدحاضر و حَی 

       مُدّعی گر شود آنکس که بود هست، مپرس

ترک لذّت کنـد، آنکــو که برد لذت ترک       

      دیگراز حالِ کسی کز هوسی جست، مپرس

معرفت پیشه نما، تشنگیِ جان مــزه کن  

             آن سؤالی که همی رو کندت دست، مپرس

گوش کن، مرد عمل باش، و به کس خرده مگیر  

    سخن از مرغِ سخن، کز قفسی رست مپرس

در مسیری که بحق امر شود جانِ فهیم    

              راه از راهــرو بــی هنــر و پست مپرس

عمر، چون قافله بر دورِ زمان می گذرد   

              علّت قـافـله و بار کـه بــربست، مپرس

چنگ در تار طبیعت زن و آهسته برقص    

          سرنوشتی که تو را ثبت و قرار است، مپرس

سیّدا، قدر زمان دان و پس و پیش مگوی

آن اشارت که بود در اثر شصت، مپرس

جام غریبانه

جام غریبانه

ای دوست بیا جام غریبانه بنوشیم       

             اندر ره نور همچو دو پروانه بکوشیم

ابریـقِ میِ نابِ خداگـونهِ استـاد     

               بر لب بنهیم همچو دو دیوانه خروشیم

از راه بیفتاد هر آنکس که جدا شد  

                 برخیز و بیـا ناز بـه ویرانــه فروشیم

بر تارکِ این خفته دل اندرز نمائیم       

           در دیگِ می و شعله میخانــه بجوشیم

استاد به ما گفت، جهان مایه عشق است    

          حیف است که ما شیر از این مایه ندوشیم

ثابت قدم و مست به میدان بِخَرامیم    

            جز لعلِ میِ عشـق در این خانــه ننوشیم

این راه ره رنج و ره مشکل و سختی است  

          مائیـم کـه در مسلـــخ بیگانـه سروشیم

سیّــد و غلامی به دو نــان روز گذارنــد

یارب چه خماری است که مردانه خموشیم

حدیث دل

 حدیث دل

چون بود اگر که در کنارم بودی 

                     مرهم تو به زخم بی قرارم بودی

در وادی عشق و سنبلستانِ خیال

                     اندیشــة فکــر نابکـارم بودی

مینایِ وجود خویش در اطلس عمر

                 سرزنده چو رود و آبشارم بودی

آنگاه که خم شود مرا،  قامت عمر

                    سرسبـزی سـرو نو بهارم بودی

پروندة زندگی، فراز است و نشیب 

                   یاری ده راه پــرگــدارم بودی

همــراه کبـوتـران خـون آلـوده

                      اشک گل سرخ لاله زارم بودی

شمع دل من بسوخت، پروانه بمرد 

                    بلبل بـه فـراز شاخسـارم بودی

هیهات، که زندگی همی می گذرد

                    من رهگـذرم تو رهــگذارم بودی

یادی بنما ز من، پس ازمرگ و قضا 

               گر رهـگذر از قبـر و مـزارم بودی

خود خواستی از نه، من نه آنم که منم 

              با وادی معــرفت چـــکارم بودی

سیّـد به گزاف می سرایـد غزلی

خود عامل این داد و هوارم بودی

برگی از دفتر خاطرات بینا(سید محمدشجاعی)-دوره دانشجویی-اصفهان

برگی از دفتر خاطرات بینا

 

اصفهان دانشگاه هنرـ دانشکده پردیس

۷۵ـ۶۹

گروه معماری

************

این نوشتار را به جهت فرا خوانی وپیوند قلوب دوستان همکلاسی و اساتید ارجمند  دوره اول از گروه معماری دانشگاه هنر(دانشکده پردیس) آوردم تا بار دیگر یاد آور ایام خوش تحصیل گردم.عزیزان منظور ،نشانی از خود جهت تماسهای بعدی دراین وبلاگ  ثبت نمایند.

************

به نام او که جان را فکرت آموخت 

 

 

 

 

ستایش باد معماری که برپا کرد دنیا را 

                        

  به دست مرحمت افشاند بذر پاک عقبی را

 

 

سلام من به معماری که می سازد عمارت را 

             

 که او می سازد انسان و نمی خواهد صدارت را

 

 

به دفترثبت می سازم دلا ایّام تحصیلی  

                      

که شاید یاد یاران را کنم با نام تجلیلی

 

 

استادمهندس احمد منتظر 

 

 

مهندس منتظر باشد مدیر خوب و خلّاقی 

                      

همه نیکو شناسندش به ارزشهای اخلاقی

 

 

استاد دکترمحمد حسین وافی

 

 

مهندس وافی ار روحی پر از لطف و صفا دارد  

             

 نشان آن باشد اندر دل قراری با خدا دارد

 

 

سرکار خانم مهندس مهشید شکوهی

 

 

 

شکوهی الگوی ایمان و استادی پر از فضل است 

       

 همه در نزد او یکسان و بارم از سر عدل است

 

 

استادمهندس مصطفی رستمی

 

 

مهندس رستمی استاد در اجزاء معماری  

                      

 خدایا بذل رحمت کن نما او را تو همیاری

 

 

استاددکتر محمود گلابچی

 

 

گلابچی رفت و صد افسوس او یکدانه گوهر بود  

       

 زبان خاصّ و عام است این که او بر جملگی سر بود

 

 

استاددکتر محمد رضا قانعی

 

 

به دکتر قانعی آنکو که بذر فلسفی پاشید 

                  

گرش آخر نشد راضی، به ما گفت آنکه کی باشید

 

استاد مهندس فصیحی

 

 

فصیحی الگوی همّت، تلاش و سعی و کوشش بود 

       

 من او را می شناسم عاشق تدریس و پویش بود

 

 

استاددکتر محمد تقی حریری

 

 

حریری رفت و برجا ماند درس خوب و نیکویش 

        

شرایط نیک میدانست، گویی بود در خونش

 

 

استاددکتر محمد مهدی پوستین دوز

 

 

به پوستیپن دوز می نازم که استادی گرانقدر است  

   

 به علم و معرفت کامل، به خوی و خلق در صدر است

 

استاد مهندس حمید گلبن

 

ز کوهی تجربه گلبن قوام و پایدار هستی  

                  

توئی در جمع معماران که مرد کارزار هستی

 

 

استاد مهندس خدادادی

 

 

چه زیبا می کنی تدریس ایستائی، خدادادی  

          

 به این محفل همی دانم گل آوردی، صفا داری

 

استاد مهندس صالحی

 

 

همانا صالحی بود آنکه در ترکیب و طرّاحی 

              

 به نقّاشی و رنگ آگه چونان، طبیب و جرّاحی

 

 

استاد مهندس عباسعلی ایزدی

 

 

شرایط می کند تدریس، استاد ایزدی اکنون   

           

  ز حسن خلق و کردارش، یاران جملگی ممنون

 

 

استاد مهندس مهدی معینی

 

 

معین آمد به مثل شیر، در میدان معماری 

                   

  گرامی باد این نعمت دهیدش جمله همکاری

 

 

 

کنون دانش پژوهان را یکایک بر شمارم من 

                  

 به رسم یادگاری شرح حالی می نگارم من

 

 

رامین ارجمند کرمانی ـ کرمان

 

 

به رامین بچّه کرمان سلامی پر صفا دارم 

                       

 به وقت صبحدم دستی برایش بر دعا دارم

 

شهرام احمدیان ـ تهران

 

 

ز شهرام نیشابوری که همشهری خیّام است 

                     

 خدایا ساز معماری که باب دیر و ایّام است

 

مهدی صبی پور ـ تهران

 

 

صبی پور آنکه چون شاهین زمین زیر نظر دارد 

                   

 نمی دانم که بینا را تحمّل در بصر دارد؟

 

آرش انواری ـ تهران

 

 

چو فلفل تیز و سیّار است آرش خان انواری 

               

گرش لطف فزون دارد کمی شیطان است انگاری

 

 

آرش سبحانی ـ تهران ـ اتریش

 

 

ز سبحانی چه گویم من زبان بی مدعّا قاصر  

                

  که نیکوسیرتی دارد گرش آن نیست در ظاهر

 

 

خانم مهرک کوهزاد ـ تهران

 

 

به خانم کوهزاد آنکو چو گل در باغ معماری  

                 

 شکفت و غالب آمد بر همه عشّاق معماری

 

 

خانم زهرا بیگی ـ تهران ـ شمال

 

 

بلی بیگی هم اندر جمع چون پروانه می بالد  

                 

هنر در سینه محبوس و دل از این خانه می نالد

 

کنعان پاسبانی ـ تهران

 

 

به بیتی شعر بفشارم دست نیک کنعان را 

                      

به امیّدی که با آن دست گیرد دست احزان را

 

حمید رضا رستمیان ـ ساری

 

 

بنازم روح رستم را که چون گل خصلتی دارد  

                  

 رفیق راه راه است و همین هم حکمتی دارد

 

علی پور عسکری پرست ـ مازندران ـ تهران

 

 

به پورعسکر که عمری را به آب اندر طهارت شد 

         

 دل از درس و کلاس افکند و راهی سفارت شد

 

 

نوروزعلی خداداد هتکه پشتی ـ بابل

 

 

خداداد همچو خورشیدی به پشت ابر می رخشد     

      

 من آن بینم چنان روزی که نور صدر می بخشد

 

 

مهدی جهان مهر ـ مشهد

 

 

رفیق خوب و همشهری جهان مهر خوش و خندان   

          

 که شهدش برملا باشد مثال قند در قندان

 

 

شهریار ناسخیان ـ اصفهان

 

 

مرا آن شهریار آرد بیاد خرمنی از گل   

                                 

 که بزمی باصفا دارد کنار چهچهه بلبل

 

 

حسن شیخی ـ تهران

 

 

ز شیخی مرد خوش طینت زبان من ابا دارد  

                  

 به جمله دوستان یکسر بسی لطف و وفا دارد

 

 

مجید خوانساری ـ خوانسار

 

 

به خوانساری که مهمان بود و رخت از جمع ما بربست 

    

 محبّت کوله بارش گشت و دنیایی گل اندر دست

 

 

محمد غلامی طرشت ـ تهران ـ افغانستان

 

 

غلامی بود فرزانه دری در گنج این منزل 

                    

ندیدم نیک رویش را ببست آن بار و این محمل

 

خانم آتوسا افغان ـ تهران

 

 

یقین آن دارم از افغان که ما را در نظر آرد 

                         

گرش دست قضا دلخون ز اندوه پدر دارد

 

 

سید محمد شجاعی ـ مشهد

 

من بینا ز شوق دوست شوری در نهان دارم

 

قلم در دست و ذکرش را تسلّی بیان د ارم

هجرت يك مهاجر-خاطرات جبهه-يادمان اعزام به جبهه در عمليات خيبر

  هجرت يك مهاجر
  مقدمه:          آنچه در ظاهر كتابت وفعل است رساله اي است تحت عنوان «هجرت يك مهاجر » كه با آهنگ قلب ملولي ،شعر گونه از ناي رزمنده اي حقير بر تارك آسمان عشق و شهادت بلند ميـــشود .   اميد آنكه غريبي به آشنــــــائي آن       ره قريب ز قربتگهش عـــــطا دارد ويا مهاجري في تن ،ز بعد خواندن آن     ز خود جدا شده،هجرتگهش هوا دارد                                                                     والسلام                                                             اهوازـ سيدمحمد شجاعي                                                                    27/2/1363     هوا تار است و شب خاموش ،امشب را نواي ديگري باشد زمين پاك خوزستان از خون رنگ ايران را صفاي ديگري باشد                                 ـــــــــ********ـــــــــ خدايا از كدامين باب حرفم را بيا غازم كه دين خود به دين و مكتب پاك محمد     من ادا سازم . خداوندا ،خداوندا………. ترا صد ها مراتب شكر وحمد بي حد و صلٌوات بر محمود واحمد ،بر ابولقاسم محمد ،بر علي ثبت ييمبر ،فاطمه بانوي اطهر ،بر حسن آن دلكباب زهر ناپاك بداختر ،بر حسين آن سر جدا و تشنه صحراي محشر …………….. زآنكه اين زيبا خماسي را براي هادي مخلوق آوردي وعلم و حكمتت را زين طريقت بر بشر ممتاز فهماندي . هزاران مرحبا بر دست كار وفكرت زيبا و نيكويت كه احسن آفريدي از ميان جمله مخلوقات آدم بنده آزاد ومسلم را. خداوندا :كدامين ؟از كجا ؟ كِي ؟كي؟ چگونه من توانم شكر اين نعم بزرگت را  بجا آرم؟ چه كس ؟ اندركجا ؟ با چه زبان ولحن واعرابي تواند تارك نور جمالت را به كلك ويا زبان آرد؟ نه هرگز ،ليك آري بلكه ممكن چون توئي كين قدرت ويمن وبلاغت را به انسان ها عطا كردي و………. اينك منهم انسانم !                                             بلي انسان !!!؟                                           (2)   همان انسان كه دنيا را به همراه تمام نعمت بي حد و پايانش براي رشد واعلا گشتن روحش به ارزاني بها دادي ،          وعقلش را به عنوان هدايتگر، براوج قله جسمش عيان  كردي . همان انسان كه او را مهربان وجان پناهي در حوادث ،            هم نگه دارنده و ناصح به خير ونيك ،در رفتن به سوي مرز شيطاني . همان انسان كه كوچك بود وجاهل ،ليك اورااز كرامت در جوار قرب خود    جا  دادي و از مرحمت رخت بزرگي بر تنش كردي ، وفهمانديش خود را در ضميرش وانگهي دستور فرمودي به سير مستقيم اندر صراط حيّ سبحاني . همان انسان كه اورا همره وياري به هر سامان و                                            يار باوفائي درره پيمودن يك راه طولاني . همان انسان كه او را منجي ظلم و هلاكت هستي وهادي ،                                                          به هنگام مسير وراه گمراهي . همان انسان ،همان انسان………….. همان انسان كه خود از ذره ذره جان محبوسش به احسن حال ميداني ومي داني، ومي داني كه من آن بنده اي هستم !؟؟ ……………………..ولي نا گفتنش بهتر !؟.                                                    (3)   خداوندا مقرم معترف بر جرم و عصيانم . وليكن در چنين هنگام چيزي آرزو دارم كه رحمانيت واكرامت  اورا بر من عاصي نمودارند. وآن عرفان كوي توست ،                             وآن ديدار روي توست ،            وآن عشق وصال وجهه يار است تا در محضر پر شور و زيبايش ، به قلب پر حصار وپر حجاب وتيره و سنگين وبي عارم ،                                                                           فشار آرم، ومهر غيراو را در حضور اوبه زير آرم ،وعهد وعقد خود را از نو واز سر بگيرم من                                  دوباره روز از نو ـــــــ روزي  از نو، اندر آغوش پر از مهرش بيارامم.                  ـــــــــــــ************ــــــــــــــ خداوندا : مرا در بارگاه  عشق سبحاني پذيرا باش واز من چون فقيري در خرابات و پساپس گوشه مسجد ،وكنج در ويا ديوار ويرانها حسابي كن. من اينك با تمام قدرتم ،                              با هستي وروحم ،گواهي مي دهم بر هستي وجودت كه تو هستي و خواهي بود و روزي در صف محشر ،                                                              حساب وچرتكه اي داري ، ومن هم از بد هكاران و مقروضان تو هستم .                                              (4)   ولي يارب ،تمام هّم من اين است كه قبل از ديدن رويت ،                                                                    وقبل از وصل بر كويت، رضاي اقدست رابا صراحت بر دلت آري ،               كه من يك بنده وحشت زده از خيل اعمال بدم هستم .               ـــــــــــ****************ـــــــــــ خداوندا ببخشايم ،                 ببخشايم ولطفي كن كه تا من قيمت جام شرابت را بدست آرم همان جام شرابي را كه ياران نيز نوشيدند . به هنگامي كه جام عشق را قيمت نهادند و خداوند كريم هم راضي آن شد. دم انسان با ايمان مناسب قيمت آن بود و سودا كردن جان نيز با جانان،                                                                                    مناسبتر. شراب عشق را زيبنده جان مسلمان است و                                                قرباني شدن در راه معشوق اوج زيبايي  واينك پيروان پاك روح الله را ببين عابر اندر اين گذرگاهند.                  ــــــــــــ***************ـــــــــــ واينك من به اميد هزاران آرزوي لطف سبحاني قدم برخاك پاك كر بلائي   مي نمايم .               كز نثار خون سرخ بهترين ياران روح الله شاداب است.                                                (5) واينك از هواي اقدسي من بهره ميگيرم كه از بوي گل و خون شهيدان عطرآگين است ودر محدوده اي هستم ،       كه سر تا سر وجودم از وجود روح مرحومان پريشان و غم آگين است . ولي آنجا كه راي حق رضا بر دادن جان است ، من ناچيز هم راضي، زقلب وهم دل وجانم .                       ــــــــ**************ـــــــــ بهر حال اينك اندر وادي ديگر مكان دارم ،وجاي الحقاَ خوبي است. اگر انسان بخواهد معني حّي و ممات زندگي داند ، واگر انسان بدنبال حقيقت در جهان باشد ، همين كافي است با قلبي پر از معنا بسوي جبهه ها آيد و آندم با خود خويش است وديگر بس ،                 ــــــــــ***************ـــــــــــ بلي در جبهه ها آواي قرآن است                 وانبوه حقيقت ها عيان در نزد چشمان است بشرطي كز درون                                                                چشم انسان نور حق تابد ، وآري زندگي در اين خزانه لطف و حال ديگري دارد. بله جانم ، هزاران حيف و افسوس فراوان از تبا هيها ي عمر پر ز احوالم ،چرا؟ چون مي توانستم به روي لحظه لحظه هاي آن برنامه ريزيهاي نموده ،بعد آنهم پرچم حق و حقيقت را به روي قله مغرور نفس خويش افرازم. ولي چندان رهي هم نيست ،                              اگر انسان هدف گيرد وسيله باب اوخيلي فراوان است. ره پر نور حزب الله را بنگر كه در عالم نمايان است .                ـــــــــ*****************ـــــــــ بلي مشغول نقل داستان هجرتم بودم ……................ بتا آنجا كه اوصاف محيط مهجرم را باز گو كردم . ولي آيا بنانم را توان ديگري باشد ؟لسان وفكرتم قاصر ز نقل اين بزرگيهاست .  بهرحال آنچه مي گويم همان است كه فقط ديدم ، وبا سعي فراوان شمه اي از حال و احوال عزيزان طريق حق و عشاق ره پاك خميني را به عرض دوستان تقديم مي دارم . بلي آنشب كه عزم هجرت وحركت نمودم من ، سرا پا غرق در خوشحالي و مغرور بودم ودلي پر شور، زيرا بعد چندين سال و چندين ماه اندر پشت محكم نرده هاي پست زندان طبيعت ،                                                     چشم من اميدوار پر كشيدن بود . واينك انتظار يك گشايش، يك فرج،                                                يك نصرت واعجاز را دارم كه ……….. بالاخره خط عزم من حتمي شد وامكان سفر در لحظه اي ممكن وزآن پس من روان رو سوي بزم ومحفل عشاق ثارالله ميگشتم .            ــــــــــ******************ــــــــــــ به هنگام عبور از لا به لاي هر خيابان و مسير شهر وروستاها نگاهم ، ديده ام ،             فكرم ،خيالم در بس اندر اختيار ناخداي جسم وجانم بود……………. به زيبائي واوصاف گرانقدر طبيعت كز براي روشني دادن به انسانها ،                                      ز سوي خالق مطلق پديدار و محقق گشته بودند ، سخت مشغول ومرتب غبطه مي خوردم . تمام تارو پودم جملگي از جان و هم دل ،                                          يكسره آواي لبيك اي خميني مي نوازيدند بتا آنجا كه آيات جهاد حق نمايان شد وانبوه عظيم لشكرالله را آماده از بهر عزيمت رو بسوي جبهه ها ديدم ومن هم همراه ايشان سرود رفتن وآهنگ هجرت را نوازيدم . ولي هم هجره هايم را دگر حال ونشاطي بود                          گوئي يكسره پيمانه عشق وصال يارشان لبريز مي ديدند ، عجب حال وصفائي ! گوئيا اندر فضاي ديگري همراه با حور ملك پرواز مي كردند …………. يكي از حال واحوال محيط خويشتن مي گفت و ديگر كس ز اعجاز الهي در ميان جنگ باكفار. وآن يك از اميد آرزوهائي سخن مي گفت ، كز عمق دل وجانش ادا مي شد وآن عشق رسيدن بر وصال كوي جانان بود . وبالاخره قدم بر خاك پاك سرزمين غرق اندر عشق و ايثار جنوب وجبهه ها                                    بنموده واحساس آرامش درون سينه ام كردم . قدمهايم ز رفتن روي خاك اين ديار الحق حذر ميكردو چشمانم بسوي خانه هاي بي درو ديوار و،                                               ويران گشته با موشك همي خيره ………… تو گوئي هر درخت وهر گل سرخي ،گلو در عقده مي افشرد عقده در گلو را ،                                               با رخي غم ناك بر فرق سرم ميزد . سراسر شكوه آوارگان وخانه محرومان، ز عصيان يزيد بعثي بغداد ،                               برگو شم طنين اندازو آواي كمك جستن ز هر كوي وزهر برزن هويدابود بلي آتشفشان قلب من بر انفجار خود توان مي داد و جسم وجانم اندر لا به لاي آتشش مي سوخت . زمان و لحظه ها با هيچ احساس وبدون صبرو واندوهي قضايارا به پشت سر عقب مي راند وبر هر برگ تاريخ بخون رنگ حيات مكتب اسلام نقشي پر بها مي زد شبي بادوستان عازم بسوي سنگر و منزلگه عشاق وجه الله گرديدم . تو گوئي آنشب از بهرم مثال ليلة القدر است وآن شب، آسمان جبهه از پرتاب آتشبار دشمن نور باران بود.                ـــــــ*******************ـــــــ صداي غرش وخشم سپاه كفر كز فرط شكست وترس ،                                                بر ويرانه ها شليك آتش مي نمودند ،                                                             گوش را مشغول خود مي كرد بله آنشب ،شب معراج محبوبان وتوابين درگاه الهي بود ، شب جمعه ،             شب رحمت ،                            شب ديدار با مهدي ،                                                  شب زاري ،                                                شب مشغول گشتن با خدا ودرد دل كردن   شب آغوش بگشودن ،                     وبالاخره شب پرواز در معراج ووصل دلبر جانان. هوا تاريك مي گشت وزمان الوداع نزديك ،                                          گويا از براي جملگي هنگام آخر بود . سراسر سرزمين خاكي آن سمت خوزستان زصوت قاري وورد عبادت ،                                                                              غرق در غم بود بلي آواي يارب  يارب ياران حق اندر درون سنگر ايمان ،                                               دل هر مستمندي را به سوز والعطش ميزد هوا تاريك مي گشت واز آن طرف   حور باتلاقّي هويزه ، غّرش توپخانه دشمن سكوت محفل شب را به هم مي زد چه زيبا گفته آن عاقل كه:                   «ترسو از هراس ووحشت اندر شب صدائي بد رسادارد.» ودشمن از هراس حمله شيران خوابيده درون سنگر مردان به صوت بي محل ومردم آزار وسايل بازي دستش رجز مي خواند. ولي شب زنده داران و عبادت پيشه گان وقت خوابيدن ، به ذكر و عشق كردن با رخ زيبا ي سبحاني ،                                          شب ظلماني و معشوش آنشب را سحر كردند.     به هنگامي كه نور زر افشان اختر از شرق زمين خودرا نمايان كرد ،                       گويا خجلتي از قلب پاك وروشن رزمندگان دارد. به آرامي سر خودرا بلند كردو پس از چندي ،                                          تمام چهره اش بر ما هويدا شد. وديگر بار شيران دلاور رو بسوي رزمگاه پاك حق رفتند . بلي ديگر نه خشكي ونه دريا ، ني برودت ونه گرما هيچك راه نفوذي بهر تضعيف اراده آهنينان سپاه حق نمي بودند همه شور حسيني در سر وآواي لبيك اي خميني برزبان داشتند .                    ـــــــــــــــ****************ــــــــــــــــ     به هنگامي كه ناظر بر عروق صورت پيران خم گرديده پشت وآه كوچك     سالِگان خسته از سعي و جهاد في سبيل الله را بودم دلم لرزيد ،                                                    وگويا قلبم اندك لحظه اي ايستاد . بر روي زمين بنشستم و سر را به بين هر دو دستم سخت بفشردم ،                                                               واز درز و ميان چند انگشتم به جهد پر نشاط آن فداكاران نظر بستم ،ترازوي قيامت را از اين پس در عمل جستم از اينجا هجرتم را راه ديگر شد ، گويا از ميان اين جهان پر زغوغا وارد يك محشرودهر دگر گشتم ،                                                                    وآن اعماق قلبم بود و                                                                 آن عمق درونم بود و                                                   هجرت از خودم با الرب بلي اينك مهاجر را ندا در داد آن قاضي وجدان ، كي بشر بخّا،تو ،بخشوده گشتي ،                                                      «هجرتت بر تو مبارك باد»         واينك چند دعا از پيشگاهت مسئلت دارم ، خداوندا :        تو خود داني كه ضعف بي حدي دارم ،خودت با رحمت و جودت ،به من حركت عطا فرما خداوندا : به پاكان طريقت ،وز در لطفت        به ما علم وعمل همراه با حكمت عطافرما الها : خود تو مي داني كه نادانم وبر ناداني خود سخت مغرورم ،كرم فرما واينجانب   ز جهل و ظلمت عقلم رها فرما انيسا مونسا: اندر جهان فاني و مزحك فقط يك آرزو دارم وآن خود بهتر م داني اگر راه است عطا فرما                                                                          وآخر بار خود داني كه روح حق امام ماست ،پس با قدرت بي انتهايت در تمام وقت و ساعات زمان حتي كنار حضرت مهدي تو هم پشت و                                                                                 پناهش باد                                                                                                                                                                                  خاطره    «هجرت يك مهاجر»   يادمان اعزام به جبهه در عمليات خيبر                                        سيد محمد شجاعي                                       جهاد سازندگي                                            1363

ما زنده ايم ، زنده تر از اصل زندگي

 

هديه به فخر آفرينان سرافراز ، سنگر سازان بي سنگر و جهاد گران مشتاق

در عرصه هاي تلاش و سازندگي

 

ما زنده ايم ، زنده تر از اصل زندگي

 

ما شاهدان عرصه  جنـگ و شهادتيـــــــم ما زنده ايم زنده تر از اصل زنـــــــدگي در هفتــه جهـــاد و حضور جهـــــاد گران هر چند جسممــان ز جفــــا پاره پاره شد ما در كلاس عشق و بسيــج آزمون شديم در لابــلاي هيـبت تاريـــــخي زمــــــان همسنگر عزيــــز مــن اي زنده دل بدان فريـــاد از زمـــــــانه و ناسازگاريـــش دنيــا اگر به كام حريــــفان شود چه باك ياران ، به عهدخويشتن خود چه كرده ايد؟ با ياد كردگار قدمهـــــا روان كنيـــــــد خون مي چكـد هنوز زشمشيـــــر كافران دوران گذشت وجبهه وسنگرگذشت وليك حقا كليد فتح و بزرگي به دست اوســـت يارب مباد شاهد آن صحنه اي شويـــــم از ناكسان دهر و فرومايه گان ديـــــــن ما نســــــــل رفته ز درياي آتشيــــــم با اهل معرفــت سخن عارفانــــــــه اي

با سايــه عنايــت حق در حمايتيـــم تاريخ را بيــان و كتاب و روايتيــــم آئينه دار نور ، و امين رسالتيــــــم ما در جوار رحمت حق در رضايتيــم آموزگار درس جهاد و شهادتيـــــم اسطوره تلاش و قوام و صلابتيـــــم دنيا و دين زنده دلان را كفايتيـــــم ما جمله غرق لطف و صفا و كرامتيم ما بود و هست حركتمان را ضمانتيم در دور و روزگار شما ، ما امانتيـــم انديشه و روان شما را درايتيـــــــم ما لاله هاي پرپر كفر و جنايتيــــــم سرخي خون و جوشش او را صيانتيم از جان دل دعاي شما را اجابتيــــــم كز نسل نو جدا ، بر پيران حكايتيـــم نزد رسول و حضرت حق در شكايتيم الگوي برد باري و صبر و شجاعتيـــم ما نور مشعل يد ، و مشت ولايتيـــم

سيد بگو به سوتــــــه دلان با زبان شعر

ما روز و شب نياز شما را عنا يتيــــــم

                                                                                                                           

                                                                                                                                 سيد محمد شجاعي

                                                                                                               25/3/85

سفینه درد+بهوش سید بیدل که دل به کس نسپاری

سفینه درد

 

 دلم زمحنت و درد تو ای زمانه گرفته                                               وجود قلب مرا ضرب تا زیانه گرفت

به یک کرشمه دلم عزم کوی باغ تو کرد                                          به یک نگاه غم آلوده غصه خانه گرفت 

پرنده ای که به خال لبت دو بال گشود                  به روی شاخ کج زلفت آشیانه گرفت

چه کرده ای تو ایا بی وفا ی دل آزار                 که نرگس دل شیدایی ام بهانه  گرفته

کجاست رحم وعطوفت؟کجاست صدق وصفا        چرا درخت وفا مور  وموریانه گرفت؟

به زه نما توکمان را که وقت پیکار است               چگونه قلب ملولم جفا نشانه گرفت

ننالم از همه ناکسان عالم ودیر                                در حیرتم که چسان آشنا بهانه گرفت

چه فرصتی است غروب شدن وداع دل است           تمام روح وروان مرا فسانه گرفت

ترا شبیه به طوفان کنم خطا نکنم                  چه شورشی است که در آسمان خانه گرفت

مگر که موج وجودم به ساحلت نرسید          که مست ونعره کنان دل ز نازدانه گرفت

عبث بود همه فکر و حیلت شیطان             تنور عشق دلم سوز جاودانه گرفت

بروبرو که منت با توام همیشه مدام              بیابیا که فراقت زجوجه دانه گرفت

بکار تخم محبت به جای کینه بدل               جمال چهره یوسف ز دل نشانه گرفت

تو استواروقویچاره ساز چاره من               دعا وناله بیچارگان هماره گرفت

ببخش آنچه زبان الکنی کند به بیان                 زبان سرخ کلید در خزانه گرفت

ز جور یار پری چهره آتش افروزم               شراره غم عشقش ز دل زبانه گرفت

بهار عمر خرامان من گذشت بیا                که بذر پاک محبت زنو جوانه گرفت

انیس ومونس تنهائیم توئی یارا                    گهی که دل زسرا پرده یگانه گرفت

خموش نفس ملامتگر ای سفینه درد              که هستی ام همه را قصه در میانه گرفت

من آه خویش دمیدم به نی نمی دانم                   چرا که گوش نوا را زنی ترانه گرفت

هزار  ناله بر اندازم ار وفا نکنی                        جهنمی است که در عمق سینه خانه گرفت

من از اریکه بد نامی هم نمی ترسم                  که فکر وصل توام قید این فتانه گرفت

نمی نهم قدمی پس مگر هلاک شوم               سراب عشق مرا دشت بیکرانه گرفت

مگر کلام من از معنی و مفاد افتاد                که خصم روی ترا این چنین غمانه گرفت

بهوش سید بیدل که دل به کس نسپاری

که دل به هر که سپردی به آه ناله گرفت