مزرعة عشق

مزرعة عشق

**********

ای خانه سنــد باش که مــردانه نشستیم

بت هـــای دل اندر دل بتخــانه شکستیم

شیطــان هوس را ز درونخـــانه رمیدیم

    بر درگـــه حـق مرد و مریدانـه نشستیم

     از شربت نوشیــن وفا غســـل نمودیم  

   با دست خــدا عهـد صمیمـانــه ببستیم

  ما بر در این مدرسـه هر روز خرامیـم 

          تا روح و دمی هست در این مدرسه هستیم

  افسوس و دو صـد آه که ایّـام سپردیم

  در مزرعــهِ عشــق یکی دانـه نکشتیم

 حاصل چه شد آنرا که پی آب و علف شد

 مر عهد به صاحب دم این خانه چه بستیم

ای قاضـی دل حکــم بـه نابودی ما کن

 آنگاه کـه مـا شیشـهِ پیمـانه شکستیم

بیچـارهِ سیـّد کـه نـه دیـن دارد و دنیــا

ای مرغ سحر بین که چه سان نوحه گر هستیم

رهزن دل

    رهزن دل

 

اي مهربان تر از گل و ابريشم وبهار

زيباتر از فرشته به درگاه كردگار!

از جان و دل محبتت ، ارزاني ام نما

چون ابر خامه بر من و اين انجمن ببار!

گر خون دل خوري تو به بدعهدي زمان

 مستانه چنگ زن ،تو بردست روزگار!

از آستان حضرتت آن كو ربود گوي

كه اسرا رعشق را همه پوشيد و پرده دار!

اي آشنا به راز شب و خلوت و سكوت

 دلبر نهان كن و دل خود در خزانه دار!

ما را زقيد بندگي ي خويش وا مكن

 بگذار تاكه دامن لطفت دهد قرار!

گر چشم دل به سوي همه ديده ها كني

 هيچ است وپوچ ،جزرخ وابرو و چشم يار!

صدجلوه كرد و رهزن دل گشت و غيب شد

 هرگز نگشت، مانع وصل من و نگار!

سيّد ز بيم مردم و ترس ملامت است

كه ازعشق مي نگويدش،الا يك از هزار!

«وامدار مهر»

«وامدار مهر»

 

تا که صدای دلکشت،آ ویزِ گوش ماست             

                                                              

 نیش جهان چو قندوعسل،وفقِ نوش ماست

 

بردرگهت،مُرید وفـــــادارو رَه نشیـــن            

                                                               

 نقدِ زُلالِ علم وعمل،حرصُ وجوش ماست

 

ما صد خطا نموده،و  صد دل شکســته ایم            

                                                            

خوش یار مهربان،که همه پرده پوش ماست

 

از لطفت ای زمین وزمـان وامـــدار مهر           

                                                             

 سنگینی رسالت عُظمی،به دوش ماســـــت

 

جان با فروغِ یک نظرَت،جـــاودانه کن             

                                                            

 آبادیِ خرابهِ دل،سعی و کوش ماســــــت

 

کو کوی مرغِ باغ،که هوهویِ دولت است             

                                                             

 مرغ حَقِ تو باشد،و او جغدُ قوشِ ماســـت

 

این حال دلنواز،که رُخصت نمـــوده ای            

                                                            

 زیبا اشارتی،بغلِ گوشِ هوشِ ماســـــــت

                                    

 سیّد چو گُربه،از چه نشستی تو در کمین!؟

                                

 از این کمین درا که،نه موش تو،موش ماست

جامِ صهبا

جامِ صهبا

 

*********

خوشا فصلِ بهار وچَهچَهِ مرغان زيبا را

 گل وپروانه وعطر ونسيمِ باغ وصحرارا

از آن خوشتر، دل آرايي كه لبريزت كند از عشق

 به جانَت شعله وَر سازد بَسي آن شور وغوغارا

زجانِ عاشقان آگَه، اگر گَردي زمُشتاقي

به روي چشمِ جان خود نگهداري دلِ مارا

جمال يار مي خواهي بِنِه سر در ره جانان

كه او اِنشا كند بر خَلق، روي خوب و زيبارا

چه مي خواهي از آن دَرگَه، كه تَركِ دوستي دارد ؟

 چه مي پُرسي ز دلداران، سراغِ مال دنيارا؟

بر آيد كامِ دلداران به قَدرِ قطره اي از عشق

 نشايد بي نَصيب از عشق ، حتّي آب دريارا !

ز جام مستي يِ جانان قرارِ دل شود حاصل

 به عاشق پيشه گان اهداكنند ،آن جامِ صَهبارا

نمي ميرد كه جاويد است نام ويادِ هر عاشق

 اگر در دامنِ عشقي، رها كن پير وبُرنا را

زشِرك وبُت پرستي، عاشقي بر بسته از مردم !

 تو بيني در حريم كعبه ي دلهاي عاشق زُهد وتقوارا

اگر ميلي به ما داري، زكوي عاشقان بگذر

 كه سيّد مي گزيند، از پري رويان ، تو رَعنارا

هم نَفَس

هم نَفَس

********

هم نَفَس نامَت آرام جان است

جِلوِه ات، عاشقان را نشان است

خاطراتِ وُجودَت سراسر

باعث گرمي يِ خان و مان است

حُسنِ رويِ تو اي نيك منظر

خلق را مرد و زن بر زبان است

فكر تو راحت و روحت آرام

 فارغ از گفته ي اين و آن است

در پي يِ كشف حق و حقيقت

 نكته بيني، دلت ديده بان است

همچو باغي كه مي پَروَرد گُل

 گُل تويي، محضرت گل ستان است

با تو گفتن ، شنيدن ز جانان

 كار نيك اخترِ نكته دان است

هر كه را تاج بر سَر گذاري

خلق را بر زمين حكمران است

يادِ تو در بيابان ِ اَلهاك

راه گم كردِگان را امان است

در مصايب تو آبي و آتش

آه تو عين آتشفشان است

آسمانِ نگاهِ تو پُر ، از

 عطر نيلوفر و سنبلان است

ديده يِ تيز و دشمن شكارَت

 اسوه يِ پهلوان و يَلان است

سيّد ، افسون و افسانه كم كن

                 تا نگويند مجنون ، يا كه فُلان است

دربستر مریضی و هجر پدر

بازگشت همه به سوی اوست

بدینوسیله به اطلاع دوستان میرسانم که:

خداوندبهترین بابای دنیا را از محفل ما 

به محضر خود فرا خواند 

روحش شاد

دربستر مریضی و هجر پدر

******

            در بستر    مریضی   بابا    نشسته ام    

          زین صحنه من حزین و بسی دلشکسته ام

   دل می رود ز دست و به لب می رسد چو جان 

    می بینم و  ز غصه عطشناک گشته ام

       مهر رخش به گوهر گردون نمی دهم   

       از آن که جان دهم به ره غیر خسته ام

        چون میوه ای که از شجر جان فرو فتد   

        چون مرغ نطقی در طلب جان و هسته ام

        باری به دوش بردم و عمرم تباه شد    

         باری، ز بار عشق دوصد بار بسته ام

       شب گشته و سکوت و مه از دیده ها نهان  

      فارغ ز وعظ و منبر و افطار و دسته ام

        هم دم به نفس قدسی اهل ولا شدم   

       از خودپرست و کاهن و نادان گسسته ام

      آرام شدحبیب من امشب به ذکر حق    

     سیر از جهان شدم   به می و جام تشنه ام

          سید  بگو  به  آن  که  پی  معرفت  رود  

        من حرف دل به شعر ز حکمت نوشته ام

*******************

یادمان باشد بعضی هایمان شانس گفتن کلماتی را داریم که

برخی دیگر حسرتش را

مثل : بابا، مامان، پدربزرگ....