هُشدار - به هوش - اَلحَذَر

فُتُوّت نامهِ اخلاقي

(مواردي چند ازمهندسي اِستراكچِرِ اخلاق)

************************

هُشدار - به هوش - اَلحَذَر

       پيشاني اَر به مُهرِ نماز است مُفتَخر !          

بايد شُدَن زِنفسِ تو ابليس دَر به دَر!

      خُلقي كه در تو بينم و كاري كه در عمل          

نامي دگر سَزَد كه نَهَم برتو جُز بَشَر!

    ذكرِ خدا بدان نه براي تجارت است !      

 بيرون كن از تفكُّر واز جانِ خود شَرَر!

بر عرضِ مردُم از رهِ كين نيشتَر زَدن!     

 بر دينِ خود پذيرشِ ناكامي وخَطَر!

از چيست آنكه شكوه گري در غياب دوست ؟!    

در پيشِ روي او چو مريدان كني نظر!!

لبخند ميزني ودِلَت كوهِ آتش است!      

ميلِ تو نيست جز غم وخونابه يِ جگر!

دنيا ودين وزندگي اَت چشمِ خلق شد!       

هُشدار! كز فروغ دو عالم كني ضرر!

صد بار اگر كه مُصحفِ حق زير و رو كني!   

بي عشق ، جان بميرد ودل گردَدَت حَجَر!

       بي مايه تاجِ سَروَري بر سَر گذاشتن !       

نامي به خويش بستن وبي سود وبي اثر!

    در كرسي يِ صدارت و، وعظ زمان به هوش!      

 شايستگان جلوس وفرومايه گان به دَر!

      خواهي اگر كه نُصرت حق را سبب شوي     

پا روي خود گذار وزخويشَت نما گُذر!

كمبودِ روزگارِ تو، نا داري يِ دل است !       

دلدار ودلبري كُنَدَت زير و هم زَبَر!

    آن مُدّعي كه در طلبِ جاه و مِكنت است !     

كِي داند عيشِ عارفِ حق در شب وسَحَر؟!

برگِ درخت در نظرِ غير هوشيار   

حرفي نكوست ،ليك چو يا سين وگوشِ خَر!

       خوش آنكه درطَلَب گذَرَد روزگارِ خويش     

در راهِ دوست هديه دهد جسم وجان وسر

        بيچاره آنكه بنده يِ دنيايِ جاهلي است !        

   جز مستي و رضايتِ تن نيست در بَصَر!

                 بر خيز اي يگانه تو اينَك قَدَم گُذار           

      زين عالمِ تَلَف شده در عالمي دِگر!

      سيّد قَلَم مَزَن تو بر احوالِ مردمان

         از اين كه دل به دست تو آزارَد اَلحَذَر

تومارِ ناله

 

تومارِ ناله 

 

*************

جان مي كَنَد دلم ، از جان

ماسيده بر لبم ، ايمان

از سفره يِ طويلِ نگاهم

هم آب رفته و هم نان

ديوار وحشتي كه بلند است

هرگز نديده ام ، اين سان

اين زخم كُهنه ،كه با ماست

گويا كه خسته است وگُريزان

طوفان، به رنگِ خون وقيام است

آماده شو دِلا ، تو شتابان

فرياد وآه وناله وغم كن

بر نا تواني و دلِ طفلان

از ذوالفقارِ شاهِ نَجَف خواه

هِمَّت كُنَد، به شاهِ غريبان

يارانِ خيمه ، خانه نشينند

دشمن خريده ، جان مُريدان

اي محتواي، شور وشَر وعقل

دستي رسان، به مامِ كريمان

اين دشت، دشتِ حادثه خيز است

هِي مي كُشد، دلا زِ امامان

دل يا به نفس دَغَل بخش

يا چون حُر از سپاه پليدان.....

ويرانه گشته كاخِ ستمگر

روح آمده به جان ضعيفان

برق از نگاه ديو و دَدان رفت

ايران شُدَست بيشه يِ شيران

گفتا مرادِ اهل حقيقت:

هر گز مباش طعمه يِ ديوان

ما وامدارِ خيلِ شهيديم

اي بي خبر زمستي يِ مَستان

انديشه كن تو بُغض وتَرَك را

فكري بُكُن به ياري ي ياران

آتش زدند ، خيمه يِ مظلوم

ظالم نگشت، زار و هراسان

ما هم اسيرِ نفس و هواييم

دنيا رُبوده عقل و دل وجان

گر چشم وگوش، ترا نيست

حس كن دلا تو، نَم نَمِ باران

ابرِ سيَه در اوجِ فَلَك بين

برقي بُرنده ، رعدِ شتابان

مهر ومَه ،آينه دار زمان است

صَد قَرن بيش ،بگذَرَد از آن

تاريخِ كُهنه ، گير و وَرَق زَن

عِبرت بگير و اسبِ روان ، ران

صيّاد ودست صيد! چه حاصل

اي آهِ مُرده ، در قفسِ جان

اي ناخداي ِ عرشِ سفينه

ما را بِبَر به وادي يِ عِرفان

بُوالفَضل ودست قطع ! خدايا:

مُشكل شَوَد !! دوصَد آسان

نايي كه داشت شور ونوايي

تَر شد به خون ودِشنه يِ نادان

كو زينبي كه آه برآرَد

در جستجويِ مردي يِ مردان!

طبلِ زمان، چه بَد آهنگ است

كَر ميشود، دوگوشِ دلِ انسان

سيّد دلم گرفت، تمامش كن

تومارِ ناله را ، به حقِ قرآن