هدیـه حـق( در 13 رجب)

تولد مولا علي(ع)بر شيفتگان آن حضرت تبريك وتهنيت باد

هدیـه حـق (در ۱۳رجب)

 

هدیـه يِ حـق مقدّرِ مـولـُد کـوکب امیـن

 کعبـه شـد از تولـدش، قبلـه گـهِ رهِ یقیـن

بنتِ اسد چو فاطمه، صاحب نازدانه شد

 مهر و مه از فروغ او، همچو غروبِ بی قرین

حاصلِ فیض و منبعِ لم یَزَلی شد از ازَل

 مظهـرِ نور مصطفـی، کـرده طلـوع نازنیـن

لطف خدا و معدن جود و کرم بدان، علی

 در نظـر سلالــه غیب و شهـود پاک بیـن

جنّت و نور، را خدا پیش کِشَت کند اگر

 مُهـرِ علـیِّ مرتضـی گر بزنـی تـو بر جبین

شاهدِ سرِّ لاکشَف، مَحرَم و مرجعِ رُسل

 بحرِ طویلِ علمِ حق، شافـعِ نابِ یـومِ دین

نایبِ برحقِ نبی، یاورِ بـی کسان علـی

 گَردِ رَهَش چو توتیا، بر سَرُو چشم ِ حور و عین

آیتِ اعظـمِ زمـان، ثبتِ به دفترِ جهان

 شیرِ خدا لقب گـرفت، حاکـم و عادلِ زمین

دشمنِ شرک و جهل و کفر، حامیِ بینوا علی

 قایـد و رهبری قـوی، بر سُلکایِ اهـل دین

شهپرِ قدسِ او دلا، تا به فلک رسید از علم

 طایرِ عقل ما بسی، دانه بچید و خوشه چین

عشقِ خیالِ سیّد ار، سوی نجف گـذر کند

همرهِ شیعیان زند، بوسه به روی مـه جبین

خدايت رحمت كند ،مولانا

خدايت رحمت كند ،مولانا

 

***************

............

نه مرادم نه مریدم

نه پیامم نه کلامم

نه سلامم نه علیکم

نه سپیدم نه سیاهم

نه چنانم که تو گویی

نه چنینم که تو خوانی

و نه آنگونه که گفتند و شنیدی

نه سمائم نه زمینم

نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم

نه سرابم

نه برای دل تنهایی تو جام شرابم

نه گرفتار و اسیرم

نه حقیرم

نه فرستادۀ پیرم

نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم نه بهشتم

چُنین است سرشتم

این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم

بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم....

گر به این نقطه رسیدی

به تو سر بسته و در پرده بگویــم

تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را

آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی

خودِ تو جان جهانی

گر نهانـی و عیانـی

تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی

تو خود اسرار نهانی

تو خود باغ بهشتی

تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی

به تو سوگند

که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی

نه که جُزئی

نه که چون آب در اندام سَبوئی

.......

.......

...

..

.

بي قرار

بي قرار

 

خوش بُوَد آنگه مرا اين روزگار

كَز وفا آيد كنارِ من نگار

حُسن رويَش، چون گل آرايي عزيز

رويَد از هر دل غُبار و خار و زار

نرگسِ مستَش چو صيّادان عشق

در كمانِ ابَرويَش ميلِ شكار

كُفوِ ارزش هاي بي همتا شوَد

گلعذاران دلبري، در اين ديار

در دلِ ديوانگي هُشيار و مَست

در دلِ مستي مثالِ هوشيار

همچو مجنون در تواضع سر به خاك

همچو سرو از مهرباني، شهريار

تاج عشق و عقل او ريزد به سر

سركشانِ نفس را اندر حصار

دل، مرا با عشق مي آيد به كار

دلبرِ بي عشق را با دل ، چه كار؟

اي خوش آن بَزمي كه هر بينا دلي

حِس كُنَد دلداده اي را در كنار

زاهدان را عُزلتِ جان مُعتبر

عاشقان را عشقِ جانان اعتبار

مي گريز از وصلتِ بادِ خزان

تازه كن حالي ز بادِ نوبهار

نغمه ي هستي در عالم ساز كن

از درخت زندگي با افتخار

جامه يِ ديبا به حكمت داده اند

صد جهان در خلقتِ اين پود و تار

ديده يِ پرمايه بايد چون علي (ع)

تا تو را تسليم باشد ذوالفقار

ناز و نعمت چيست؟ گيري دست يار

سايه يِ سردِ درخت و جويبار

شبنمِ عشق است كو در جان فتاد

محورِ چرخ فلك را اقتدار

كامِ صد جام از عطش بر آوري

گر تو را ايزَد نمايد كامكار

اشك شوقم ريزد از دريايِ دل

ديده ام در فِرقَتِ جان داغدار

حال سيد را بپرسيد عشق، گفت:

بي قرارم ، بي قرارم ، بي قرار

مَرامِ عاشق

مَرامِ عاشق

********

اگر لطيف شَوي خار با تو مي خندد

گل و شكوفه به صد بار با تو مي خندد

بِخَند در همه حالت كه رازِ دلداري است

مثال آيينه، وقتي كه با تو مي خندد

تو نور كوكبِ بختِ بزرگِ انساني!

قسم به گاه و زماني كه با تو مي خندد

صداي گوش نوازش تو را فرا خوانَد

چوكودكي كه صميمانه با تو مي خندد

چه خنده ها كه خود اعلام صد پشيماني است!

دو چشم بسته به اِغماز با تو مي خندد

بهار و خنده يِ مستانه يِ طبيعت بين

به جاي قَهقَهِه پيوسته با تو مي خندد

شكَر نشان شده رُخسارِ پر زِ خَنده بخند!

زِ بَس كه ناز و مليحانه با تو مي خندد

   مرامِ عاشقِ بي ادّعا بنازَم   كو

دِلَش ز غُصّه زمين گير و با تو مي خندد

ميان قافيه ها سخت مي شود كارَم

كه شاه بيتِ غزل خسته با تو مي خندد

چه كرده اي كه به اين جا رسيده اي سيّد!

       مُرادِ وصل چه مستانه با تو مي خندد!

هم نَفَس

هم نَفَس

********

هم نَفَس نامَت آرام جان است

جِلوِه ات، عاشقان را نشان است

خاطراتِ وُجودَت سراسر

باعث گرمي يِ خان و مان است

حُسنِ رويِ تو اي نيك منظر

خلق را مرد و زن بر زبان است

فكر تو راحت و روحت آرام

فارغ از گفته ي اين و آن است

در پي يِ كشف حق و حقيقت

نكته بيني، دلت ديده بان است

همچو باغي كه مي پَروَرد گُل

گُل تويي، محضرت گل ستان است

با تو گفتن ، شنيدن ز جانان

كار نيك اخترِ نكته دان است

هر كه را تاج بر سَر گذاري

خلق را بر زمين حكمران است

يادِ تو در بيابان ِ اَلهاك

راه گم كردِگان را امان است

در مصايب تو آبي و آتش

 آه تو عين آتشفشان است

آسمانِ نگاهِ تو پُر ، از

 عطر نيلوفر و سنبلان است

ديده يِ تيز و دشمن شكارَت

 اسوه يِ پهلوان و يَلان است

سيّد ، افسون و افسانه كم كن

تا نگويند مجنون و يا كه فلان است

چند رباعي في البداهه

چند رباعي في البداهه

*****

تا غنچه بر دهان تو انگشت بر دهان!

گل مي شود زخِجلتِ عطرَت گُم ونهان

سَروي كه كاينات، به قامت شناسَدَش

در پيش پاي تو، خم گردد وكمان!

********

اي لاله رخ كه فصل بهار از تو جان گرفت

خورشيد وماه بهر تو، قدر وزمان گرفت

بر تارَكِ بلندِ حقيقت نشسته اي

سيد به يُمنِ معرفت، ازتو توان گرفت

*********

ما جلوه يِ جمالِ تو هرگز نديده ايم

زين رو به كُنجِ عافيتِ خود خزيده ايم

مردان روزگار چه نا كام ميشوند!

اي دل چه مُفت محنتِ دوران خريده ايم!

*********

خلقي براي رفتن از اين نشئه مُضطَرند

جمعي به شوق وصلِ به آن نَشئه ميپَرَند

من در عجب شدم كه ،چرا ترس يا شتاب!!

دريافتم كه، بوالفُضولِ دو عالَم بَسي خرَند!

**********

گر مي دهد ترا، به سپاس اندرَش به پا

گر مي ستانَد ازتو، نگويش چرا ؟ چرا؟

او از كَرَم، به خلقِ تو اقدام كرده است

خود دانَدَش كه، از كِه ستاند، وكِه اَدا

جادويِ دوست

جادويِ دوست

 

******

     خوش بوَد اَر بگذرم ازكوي دوست  

       همچو نسيم و سرِ گيسوي دوست

        غمزه يِ ليلي صفَت از جان خرَم     

    محو دل وديده يِ دلجويِ دوست

        تا  كه  شكر  خندِ  لبَش  پُر شود   

     لب بسپارم به لب ورويِ دوست

             ديده  ام  افسونِ  جمالش  كند        

        گوشِ دلم غرقِ هياهوي دوست

         تا كه در آويزَد از آغوش دست      

       چنگ زنم حلقه يِ گيسوي دوست

       وقت سحر گاه وعبادت ، كنم      

      قبله يِ خود محورِ ابروي دوست

       نقطه يِ  پرگارِ  وجودم  شود       

   خال بَرازنده يِ هندوي دوست

    قامت سروِ دل وجانم به خاك  

   در ادب وخصلتِ نيكوي دوست

  سيد  از  اين  راه  نداري   گُريز

     تا كه اسيري تو به جادوي دوست

جامِ صهبا

جامِ صهبا

 

*********

خوشا فصلِ بهار وچَهچَهِ مرغان زيبا را

 گل وپروانه وعطر ونسيمِ باغ وصحرارا

از آن خوشتر، دل آرايي كه لبريزت كند از عشق

 به جانَت شعله وَر سازد بَسي آن شور وغوغارا

زجانِ عاشقان آگَه، اگر گَردي زمُشتاقي

به روي چشمِ جان خود نگهداري دلِ مارا

جمال يار مي خواهي بِنِه سر در ره جانان

كه او اِنشا كند بر خَلق، روي خوب و زيبارا

چه مي خواهي از آن دَرگَه، كه تَركِ دوستي دارد ؟

 چه مي پُرسي ز دلداران، سراغِ مال دنيارا؟

بر آيد كامِ دلداران به قَدرِ قطره اي از عشق

 نشايد بي نَصيب از عشق ، حتّي آب دريارا !

ز جام مستي يِ جانان قرارِ دل شود حاصل

 به عاشق پيشه گان اهداكنند ،آن جامِ صَهبارا

نمي ميرد كه جاويد است نام ويادِ هر عاشق

 اگر در دامنِ عشقي، رها كن پير وبُرنا را

زشِرك وبُت پرستي، عاشقي بر بسته از مردم !

 تو بيني در حريم كعبه ي دلهاي عاشق زُهد وتقوارا

اگر ميلي به ما داري، زكوي عاشقان بگذر

            كه سيّد مي گزيند، از پري رويان ، تو رَعنارا

حرف و عمل

حرف و عمل

 

**********

 

اي دل دَمي به وادي يِ حرف وعمل گُذر

 در كشتزارِ زندگي يِ خويش كن نظر

آن هاتفي كه جانِ گرامي خبر دهد

 بر مي دَمَد ز بُرج و رَه و وادي يِ دگر

گر جان ودل به عشق نپَرَوردي اي عزيز

 خونابه ريز، از بصَر و ناله از جگر

از شوقِ معرفت چه بَسا خوشه چين راه

 زين راه بي نهايت و پر خوف وپر خطر

عُمري به پاي واعظ ومنبر، به دان اميد

 تا آنكه شايد از برِ ساقي برَد ثمر

فرصت شمار وعشق وجواني زِ كف مده

 در پيچ وتاب، شايد و اما و هر اگر

با شور و مستي دستِ ارادت به خلق ده

بادا كه عرش وفرش ، به زير آري و زبَر

بر مُصحف نَبي نظر انداز و هم وَلي

 كام دل از عسل به كف آور و يا شكر

گفتم كه دل به شوق در آرَم براي دوست

 با اوست گر به حلِ معما كنَد اثر

با مدّعي به رسمِ مروّت ، جفا خطا ست

حرف وعمل ببين و به اصلِ غزَل نگر

سيّد نه مثلِ سعدي يِ شيرا ز عاشق است!

  نِي همچو حافظ از دلِ الفاظ با خبر!