قصیده غدیریه

قصیده غدیـریه

 

گویمت ای دل تو را یک داستان                کز وی آمد مهر و مه در آسمـان

مهـر زیبای جهـان آرا به خــلق               شد طــلوع دلـربایی در جــهان

حسن ماهـی کامـل از نـور خـدا               با صفـا سروی به باغ و بوستـان

مهــراو بر هـر دلـی افتد ز مهــر              محضر اُنسش شفای روح و جـان

باده علـــــم و دل دریـایی اش                رام جـان است و تســـلّیِ روان

در مسیر بندگـی عاجز چو مــور                فاتــحُ الاَقــلال مُلک لامـکان

شاه جان، کشورگشای  نور حــق          شهـر علم وحی را، درب و نشان

شـد مُجیب حـق دعـای خلـق را               آن فـروغ با صفـای جـان جـان

عقـل شد حیران به کارش در عمل            کس نشد آگــه ز اسـرار نهــان

صحبت و حرفش یکایک حکمت است     سیره اش یکسر نشان از بی نشان

جانشین حق، معــلم، رهــبر است             والــی پرمــایه خـــلق جهــان

او کتاب ناطـق و الگــوی حـــق                  دور از گفتـار و حـرف این و آن

شد وصــیّ مصطفـی اندر غـــدیر              عــالم عامـــل امیـــر مؤمنــان

شاهــد این ماجــرا امضــا نمـود                قدسیــانِ عرش اندر آســــمان

حُســــن دل آرای او ای نازنــین               بر نیــاید از بــنان و از زبــــان

باطـن و ظاهـر شـده اندر غدیــر             اطهــر و شایستـه بــودی از فلان

برق شمشیرت جهانـی زنـده کـرد                بـُـرد آثــار سیــاه کافــــــران

کشتــی شـرع سقیفـه غــرق شد        ظالمـان خـود دفـن کردند دودمان

امـر بلّـغ شد به احمـد در عمــل                شرطِ وصـل و کوثـر و باغ جنـان

بـرق حـق در سینـه اهلان زدنــد               تا ولایت شـد بـه مـردم ارمغــان

زین عمل، جان ها به وجد آمد ز مهر        شـور و غوغـا در زمین و آسمـان

پـرده دار ذات و آییــن صفــات                  گـوهــر و شـأن نبـی را پاسبـان

چون که جمعه رو شود راز کمیـل          می کشد هر دل ز جان آه و فغـان

سجده ات را سر، هم آوایی نمـود           در گـران بازار، گشتـی سرگــران

تیغ و زهـر و ماه در شب های تار           قاصر است از وصف او جـانِ  بیان

من علـی را باغ ایمـان دیــده ام                عــاقـلان، در علــــم او را بلبلان

او حضــور کامـــل آدم بـُــود                       در مسیــــر تابنــاک رهــــروان

درک حــال و وضـع کار معتبـر             می شـود معنـی تو را عصر و زمـان

بندگــی در اوج قدرت می کنـد                لشکــر حــق را امیــــر و کاروان

وارثِ میـراث صد اندیشـه است                خطبـه هـا و حکمت و پنـــد روان

بانـیِ تفسیــر قــرآن و حدیث                 لایق و هـم کفـو، زهــرای جــوان

دشمـن از برق نگاهش در فرار              سایـه لطفــش پنــاه است و امــان

آن که صدها عمر، طی کرد انتظار       نام علــی بود، آشنـای عقـل و جان

محـرم اسـرار بی کشف و شهود             بـر همـه نادیــدنـی هـا، دیـدبــان

فیض حق گشته نمایان در علی              مایــه خشنــودی صــاحبـــدلان

بر جبینش مهـر طاعت آشکار              در قــدم همـراهـی زحمت کشــان

ای فدای سینــه کشّـــاف او                جان و مـال و خـان و مـان شیعیـان

لیله القـدر طهـور آن شب بود             کز هبوطش زنـده شد جـان جهـــان

عشق و مستی وامدار لطف او              در مهــارش قیــد و بنــد دلبـــران

حور و جنّت چشمه و باغ بهشت            در نظـــــر ارزانــی کــوچک دلان

در غدیر خم، می صحبا رسید                بُرد عطـش از سینـــه نــازک دلان

لایق مُهر ولایت، حیـدر است               ایـن حقیقت بـر همـه گشتـه عیـان

ای خوش آن کو دل نهد در راه او            پیـــروی باشد، دلیــر و نکتـه دان

از علــی آمــوز بیلان عمـل                جان گرفت در کعبه، در محراب جان

کِی رسد بر کوثر و جان و یقین               آن که گردیـده اسیــر آب و نـان

از بلندای جمـودی کی رسد؟              دست نامحـرم به دست محـرمـان

خـارق عـادات ابنــای بشر                  شد ولــیّ حق پس از پیغمبــران

ای حدیث عالـم و آدم، علی                می ستـایندت، جمیــع عرشیـان

آن که در دنیـا بلندآوازه شد                   کــرد در بـاغ ولایـت آشیـــان

باغ علم عالمان خشکد شجر               گر ندارد بویــی از آن گلستــان

بوستان را بو، گلستان را گلی           بـی ولایت کـی کنـد رشـد روان؟

کن خدایا نسل مولا مستدام                وصـل آفـاق و فضــای بیکــران

رحمت و لطف حق، ارزانی نما              بــر فـراز فکـرت، نیک اختــران

غرق امیدیم و دل دیوانه اش           وای مـا، روز ار شـود شب، ناگهان

مهـر زیبای جهـان آرا به خــلق           شد طــلوع دلـربایی در جــهان

حسن ماهـی کامـل از نـور خـدا         با صفـا سروی به باغ و بوستـان

مهــراو بر هـر دلـی افتد ز مهــر         محضر اُنسش شفای روح و جـان

باده علـــــم و دل دریـایی اش           رام جـان است و تســـلّیِ روان

در مسیر بندگـی عاجز چو مــور           فاتــحُ الاَقــلال مُلک لامـکان

شاه جان، کشورگشای  نور حــق      شهـر علم وحی را، درب و نشان

شـد مُجیب حـق دعـای خلـق را           آن فـروغ با صفـای جـان جـان

عقـل شد حیران به کارش در عمل          کس نشد آگــه ز اسـرار نهــان

صحبت و حرفش یکایک حکمت است    سیره اش یکسر نشان از بی نشان

جانشین حق، معــلم، رهــبر است         والــی پرمــایه خـــلق جهــان

او کتاب ناطـق و الگــوی حـــق         دور از گفتـار و حـرف این و آن

شد وصــیّ مصطفـی اندر غـــدیر           عــالم عامـــل امیـــر مؤمنــان

شاهــد این ماجــرا امضــا نمـود           قدسیــانِ عرش اندر آســــمان

حُســــن دل آرای او ای نازنــین           بر نیــاید از بــنان و از زبــــان

باطـن و ظاهـر شـده اندر غدیــر        اطهــر و شایستـه بــودی از فلان

برق شمشیرت جهانـی زنـده کـرد           بـُـرد آثــار سیــاه کافــــــران

کشتــی شـرع سقیفـه غــرق شد      ظالمـان خـود دفـن کردند دودمان

امـر بلّـغ شد به احمـد در عمــل        شرطِ وصـل و کوثـر و باغ جنـان

بـرق حـق در سینـه اهلان زدنــد           تا ولایت شـد بـه مـردم ارمغــان

زین عمل، جان ها به وجد آمد ز مهر     شـور و غوغـا در زمین و آسمـان

پـرده دار ذات و آییــن صفــات             گـوهــر و شـأن نبـی را پاسبـان

چون که جمعه رو شود راز کمیـل       می کشد هر دل ز جان آه و فغـان

سجده ات را سر، هم آوایی نمـود       در گـران بازار، گشتـی سرگــران

تیغ و زهـر و ماه در شب های تار          قاصر است از وصف او جـانِ  بیان

من علـی را باغ ایمـان دیــده ام            عــاقـلان، در علــــم او را بلبلان

او حضــور کامـــل آدم بـُــود                    در مسیــــر تابنــاک رهــــروان

درک حــال و وضـع کار معتبـر            می شـود معنـی تو را عصر و زمـان

بندگــی در اوج قدرت می کنـد                لشکــر حــق را امیــــر و کاروان

وارثِ میـراث صد اندیشـه است           خطبـه هـا و حکمت و پنـــد روان

بانـیِ تفسیــر قــرآن و حدیث             لایق و هـم کفـو، زهــرای جــوان

دشمـن از برق نگاهش در فرار          سایـه لطفــش پنــاه است و امــان

آن که صدها عمر، طی کرد انتظار     نام علــی بود، آشنـای عقـل و جان

محـرم اسـرار بی کشف و شهود               بـر همـه نادیــدنـی هـا، دیـدبــان

فیض حق گشته نمایان در علی               مایــه خشنــودی صــاحبـــدلان

بر جبینش مهـر طاعت آشکار            در قــدم همـراهـی زحمت کشــان

ای فدای سینــه کشّـــاف او             جان و مـال و خـان و مـان شیعیـان

لیله القـدر طهـور آن شب بود            کز هبوطش زنـده شد جـان جهـــان

عشق و مستی وامدار لطف او             در مهــارش قیــد و بنــد دلبـــران

حور و جنّت چشمه و باغ بهشت             در نظـــــر ارزانــی کــوچک دلان

در غدیر خم، می صحبا رسید               بُرد عطـش از سینـــه نــازک دلان

لایق مُهر ولایت، حیـدر است              ایـن حقیقت بـر همـه گشتـه عیـان

ای خوش آن کو دل نهد در راه او            پیـــروی باشد، دلیــر و نکتـه دان

از علــی آمــوز بیلان عمـل                جان گرفت در کعبه، در محراب جان

کِی رسد بر کوثر و جان و یقین               آن که گردیـده اسیــر آب و نـان

از بلندای جمـودی کی رسد؟             دست نامحـرم به دست محـرمـان

خـارق عـادات ابنــای بشر                شد ولــیّ حق پس از پیغمبــران

ای حدیث عالـم و آدم، علی                      می ستـایندت، جمیــع عرشیـان

آن که در دنیـا بلندآوازه شد                       کــرد در بـاغ ولایـت آشیـــان

باغ علم عالمان خشکد شجر                   گر ندارد بویــی از آن گلستــان

بوستان را بو، گلستان را گلی                 بـی ولایت کـی کنـد رشـد روان؟

کن خدایا نسل مولا مستدام                      وصـل آفـاق و فضــای بیکــران

رحمت و لطف حق، ارزانی نما                   بــر فـراز فکـرت، نیک اختــران

غرق امیدیم و دل دیوانه اش                وای مـا، روز ار شـود شب، ناگهان

سیــد از درگاه حـق سـایل بود

با شفــاعت از علـی خط امـان

هدیه حق دررجب

 

هدیـه حـق در رجب

 

هدیـه حـق مقدّرِ مـولـُد کـوکب امیـن                    کعبـه شـد از تولـدش، قبلـه گـه ره یقیـن

بنت اسد چو فاطمه، صاحب نازدانه شد                   مهر و مه از فروغ او، همچو غروب بی قرین

حاصل فیض و منبعِ لم یزلی شد از ازل                    مظهـر نور مصطفـی، کـرده طلـوع نازنیـن

لطف خدا و معدن جود و کرم بدان، علی                   در نظـر سلالــه غیب و شهـود پاک بیـن

جنت و نور را خدا، پیش کِشَت کند اگر                   مُهـر علـی مرتضـی را بزنـی تـو بر جبین

شاهد سرّ لاکشف، محرم و مرجع رُسل                  بحر طویل علم حق، شافـع ناب یـوم دین

نایب برحق نبی، یاور بـی کسان علـی               گرد رهش چو توتیا، بر سرو چشم  حور و عین

آیت اعظـم زمـان، ثبت به دفتر جهان                      شیر خدا لقب گـرفت، حاکـم و عادل زمین

دشمن شرک و جهل و کفر، حامی بینوا علی               قایـد و رهبری قـوی، بر سُلکای اهـل دین

شهپر قدس او دلا، تا به فلک رسید از علم               طایر عقل ما بسی، دانه بچید و خوشه چین

عشق خیال سیّد ار، سوی نجف گـذر کند

همره شیعیان زند، بوسه به روی مـه جبین

 

غمنامه2

هـدیـه مهـر

 

(غمنامه2)

 

********

توجه:غمنامه(۱)را در منوی مثنویات مطالعه فرمایید.

 

برگـی از دیوان مهـر سینـه ام

                           هدیـه بـر همسنگـر دیـرینــه ام

خوشه ای از خرمن اندیشه ام

                             در بیان اصل و شـاخ و ریشـه ام

گر چه با مثقال کُه نتوان کشید

                           لیک گردد ریزه سنگ از کُه پدید

کس نشد با من هم آوائـی کند

                           در حـق این خفتـه، آقـائـی کنـد

این جهان آیینه ما و منی است

                           جنگ عقـل و جبهه اهریمنی است

آن که راه عقـل گیرد، می پرد

                            جملـه را چون گله بیند می چرد

گرگ دنیا را دمـی آرام نیست

                            باخرد را پختـه بینی، خام نیست

هر که را تعبیر حرفم بُد حریف    

                      جـدول بحـر وجـودم شـد ردیف

از دل هـر ذره علـم آمـوختم

                             روز و شب در فرغت حق سوختم

با دم عشــاق گشتم هـم نفس

                            این اشـارت را نفهمیـد هیـچ کس

فکر من کوتاه از اوصاف عشق

                           طـی نمـودم عشق را تا قاف عشق

همچو ریگی در ته یک جوی بار

                        یکّـه و تنهـا شــدم با خیــلِ یار

هر کس از یاران مرا همراه شد

                            از نظـر افتاد و همچـون کاه شـد

لیک کان را چشم دل سویی بود

                          دانـد این بیچـاره را کویـی بود

منزل عشاق را سامـان کجاست؟  

                      او ز اهل و شهر بدنامان جداست

در نظـر بازی، نظـر پنهـان کنـم

                          در دل آتش هم، حفظ جان کنم

با رفیقان همدم و هم سفــره ام

                            لیک دل در انتهـای طفــره ام

چشم ها را بسته، معنـا می کنم

                             با دل، حـل صـد معما می کنم

چشمه مهـرم بجوشد مستـدام

                             فکر و قلب و روحم آرام است و رام

هر چه از دل، در طلب آرم به فکر

                        می شـود آمـاده، بی اوراد و ذکـر

عالـم و آدم به طاعت در بــرم

                          چـون امام حق که خفته در حرم

در خجل از لطف بی همتا شدم

                           مست و لبریز از می صحبا شدم

ای تو کانون و الیه راجعــون  

                           اهدنا الانسان و قوم الغافلون

من ز باران، رحمت آنگه سائلم

                          تا که در خود کشتزاری قابلم

ور نه در شوریده زار بی قـــرار    

                       کی شود محصول، یک از صد هزار؟

ای خوش آنکس را که طعم هوش چشید    

               جز هوش و اندیشه خود را کس ندید

من ز دنیــا، دولت دل برده ام

                            در مسیـر عارفــان، قِل خورده ام

شهد هر چیزی چشیدم،وانگهی   

                       خویش را از خویشتن کردم تهی

جفت و هم آواز خوش حالان شدم      

                   بال پـرواز سبک بـالان شـدم

دل به عـرش کبـریایـی باختــم     

                 خانه ای در دل برایش ساختم

من شدم هم خانه، او صاحب سرا    

                  شد نَدیمم اندر آن خلوت سرا

فـرصت هـر آرزو از مـن بشـد     

                  عشق او سرشار جان و تن بشد

زندگی با مردمان چون گوی بود     

                   دل مرا تسخیر زلف و موی بود

گر چه دل از کار نامردان شکست      

                نامـرادی کار بـر قلبـم نبست

با خدای خویش و بی خود گشته ام     

              بار دنیا را به دوشش هشته ام

آن چنان خوشحال و غرق لذتم       

                  کـز حریـم شـاه نبـود منتـم

هر چه دشمن کرد جز خوبی نشد    

                   حاصلش جز صبر ایوبی نشد

رشته هـای فکـرم از هـم باز شد    

                  کوک نای بـی نـوایم ساز شد

شعر ناب و شکّریـن آمد به دست      

                جز حقیقت هر چه بودستم برست

شعله و بـرق نگاهـم گُـر گرفت   

                    آب محدود وجـودم کُـر گرفت

همچـو ماهـی در دل دریا شدم  

                      در ستیغ و عمق دل ها جا شدم

روز من چون سال پر محصول شد    

                حال من سرمست و فول فول شد

من نه حاکم گشتم و نی زیر دست    

                 عاقـل و هشیار، در دربار مست

آن نکردم آن چـه بدکاران کنند  

                          جان بدست آنچه دلداران کنند

شهر هـا و مملکت هـا رفتـه ام     

                         در طلب طی گشته، روز و هفته ام

لیک آن گوهر که شد بر من نصیب     

                      عـاقلان دانند هل من ما مجیب

بـر در کعبـه گدایـی کــرده ام

                               گـوی میدان از گدایــان برده ام

هیچ حاجت از خـدا ناخواستم   

                            جـز هـدایت در مسیــر راستـم

وان گهی دل شد پیاله پر ز می    

                           مستی اش جان را بفرمود، های و هی

بر فـراز قلّـه جایـم داد و بس     

                          دل ز نامحـرم بریدم، جملـه کس

یار و قالـی آشنا بـر من نمـود

                                زین بشارت حُلّه ای بر تن نمود

در کنار عشق زیبـا روی حـق

                                 در به رویم باز شد بی قفل و دَق

قطره ای از حکمت دل بر زبان

                                 شد گوارا بر من از هر آب و نان

چهل صباح از خویش کشتیبان شدم    

                             فارغ از امـــواج و بیم جان شدم

ساحـــل آســــوده و آرام دل  

                            نرم و صــاف و روشن و آزاد و ول

لنــگر حـق در ضمیر انداخـتم   

                            بر پلنگ و گـــرگ و شیران تاختم

دام زنــدان و اسارت کنــده شد   

                           رنـج تنــهایی بدل بر خــنده شــد

آسمــان آغوش خود را باز کــرد   

                        جان من تا عرش حق پرواز کرد

در بلندای عروج از خویش و خود    

                      قفل ها بگشوده شد بی رمز و کد

آن چه را بر من بـزرگی مـی نمود    

                       غیــر حول و قوه حـق می نبود

آسمان ملک و زمین یک ذره خاک 

                       هستی اندر خدمتم شد سینه چاک

شهد وصل و مهربانی شد به کام  

                          ثبـت شد در زمــره عشاق نــام

خود مرا از خود تهی کردند و باز   

                          پر نمودند سینه ام از رمز و راز

در سرای عاشقی شد مسکنم    

                             گوش حق کر شد ز بشکن بشکنم

آن چه را دیدم نه جانا گفتنی است    

                        وان چه را دانم همه ناگفتنی است

گوشه ای بی توشه می خواهد مرا    

                       رفتــن از این بیشـه می باید مــرا

این بیابان خرمگس دارد بســـی     

                            نی کسی بی زخم و نی نالد کسی

چون ددان با هم تفاهم کرده اند  

                              هر که خوابیده است او را خورده اند

روز و شب بیدار و در فکر شکار    

                        در گلوشان استخوان در چشم خار

کس نداند از چه رو آمد به دست        

                       کس نفهمد عاقل است یا آن که مست

فرصت فکر و تعقل چیست؟ نیست  

                         وان چه مردم گم نمودند چیست؟ کیست

می رود  جان ها ز تن در پیش هم   

                     می کشد آدم چـــرا هم کیــش هم

جای دل در سینه ها سنگ است سنگ 

                     آدمی را آرزو جنگ است جنگ

شد جنون و عقل و مرز زندگــــــی   

                    عاشقی بنیانـــگذار بندگـــــی

نکته ها روشن شد از این بندگـــــی   

                    در کتاب هدیه های زندگــــــی

در پناه پاکــــی و وارستــگی     

                             بشکند صد حلقه از وابستــگی

لیک دل ها میخکوب خــاک شد   

                            غـــافل از تدبیر در افلاک شد

حاصل عـــــمر پدر فرزند شد   

                            در خیال خــــود سعادتمند شد

مادران سرگرم رؤیاهای خویش      

                        گاه دل سرمست دارند گاه ریش

بار فرزندان به دوش خویش شد     

                        روزگار اصطبل گرگ و میش شد

درس و وعظ و کرسی و قال و مقال 

                        حاصلش افزودن مــال و منــال

هر کسی را چون خودآرایی کنــد    

                       بر ضعیــف خویش آقـــایی کند

رتبه ها بر دوش و بر کاغذ بمانـد    

                       صــاحبان مرتبت را حــظ نماند

چهره ها روشن ولی تاریک دل      

                           اشتران زر بارشان، اما به گـــل

علم و دینداری به ظاهر برتر است     

                        لیک چون مصحف کشیدن با خر است

نی ادب، نی معرفت نی خلق و خو   

                         در اقامه با جـماعت بی وضـــو

با سیه پوشان هیئت پا به کــــــار  

                         همدم ابلیس در قــول و قــــرار

جسم، آقا را زیارت می کنـــد     

                               چشم، تیر غمزه غارت می کند

دست ها آلوده کـار بــد است

                              خود به جا آرند و می گویند رد است

رنج و غم محصول بیکاری و کار 

                             قوم و خویش و دوست از هم در فرار

مهـر قـوم ناکس از دل روفتـم

                                 گُــرز حق بر فـرق شیطان کوفتم

من نه نادانم و نی نادان پرست

                            عاشقم بر هر چه بود و هر چه هست

نامراد است آنکه خواری پیشه کرد   

                        پشت از آفـاق ایـن اندیشـه کـرد

باغ کردم، دل برِ یاران و دوست

                               آق کـردم، لشکــر نـادان دوست

هر که را فضل خدا تـوفیق بود  

                              رَست و در رَستن مثـال تیـغ بود

از خدا خواهم من آداب و ادب     

                           قطـره ای در کام شد از فضل رب

ور نه این سیل معانی از کجاست؟       

                    شعر و این شور جوانی از کجاست؟

ما، نَدیـم بـزم مهـرویـان شدیم  

                             وامـــدار مجمـع خـوبان شدیـم

خوشه ها چیدیم از صحرا و راغ

                             خرمنی شد، کشتزاری گشت و باغ

دل به صد دلبر رسید و ناز کرد  

                             زنـدگـی در عشق را آغـاز کـرد

چون پر پرواز، کسری می نمود  

                            شهپر حق، یار گشت و دل ربـود

عشق خود مدیون قوم کافـرم   

                              کافـری کـردم و این شد آخـرم

ای بلند آواز معــراج خـدا   

                                لطف بر اهـل زمیـن تا کی، کجا؟

تا که عیش و عشرتت افرون شود   

                        واقعــه تفسیـر سـابقـون شـود

سر مجال سیر آفـاقی نداشت    

                             لیک با انفـس ملاقاتــی گذاشت

آنچه می بینم فراز حادثه است    

                            وآنچه میگویم وقوع واقعه است

غرقه مال و منال و آرزوست    

                             این همـه، دارایی دنیــای اوست

روز و شب را در خور و خواب آرمد  

                    همچـو گرگان گلّـه را از هم درد

خنده بر لب پنچه در خون جگر   

                          با لگد رد مـی شونـد از هـمدگـر

هیچ عهـدی را نبینی، محکمـی  

                            می شود رد، هر امانت با کمی

مستــی دارا و فــریـاد فقیــر

                              هر دو یک نوعند، از یک زادگیر

گر فقیران هم شوند سیر و غنی   

                           می کنند مستی در این دار دنی

فربهی در جسم، قـدر و امتیاز     

                          هـر که را سرمایه شد اطوار و ناز

در ریاست می ربایند گوی را    

                           خشک می خواهند بی شک جوی را

در سیاست حیله بازی می کنند 

                            دُم به پیش خلق قاضـی می کنند

ظلم قاضی در قضاوت بارز است   

                        قاضی اندر قبض و بسط عارض است

پاسبانی که نظام شهـر از اوست   

                         گاه می بینی که با دزد گشته دوست

یار دزد و هـم نشین شهـرونـد    

                          همچـو صیـاد و گـره دار کمنـد

رشوه قوت کارمندان گشته است   

                        دست دین داران به خون آغشته است

رخت آداب از جوانان بار بست      

                     دست فرهنگ و مروت روی دست

کاخ ها و خانه ها سر در فلک   

                         محتــوای وعـظ ها دوز و کلک

آب شرب مردمان آلوده است   

                          سـاقـی لب تشنگان آسـوده است

نان مردم از حرام آید بدست    

                          شـارع بی غـم کجا بنشسته است؟

یک نفر حق و حقوقی بی شمار 

                          آن دگر، روزش مثـال شـام تار

قنـد شیرینی ندارد در دهـان 

                             تیــر ایمـانـی ندارد در کمـان

مملکت تسخیر فکر کوته است     

                       شیر در چنگال مشتی روبه است

کودکان آزرده حال و بی رمق   

                          پایمـال فکـر خامـان، نـا بحق

آن چه در مجلس وکیلان می کنند 

                          گوییـا از مملکت جـان می کَنند

ور نـه ظلـم نابرابـر از کجـاست    

                         عدل و حق ساکن در عرش کبریاست

کار و درس نوجوانان مشکل است    

                       کشتی بخت جوانان در گل است

وامـدار دولت است پیـر و جوان  

                           این معما را تو حل کن در بیان

فکرهـا سـرگـرم حـل مشکلات  

                           بانک می دارند که حی علی الصلوات

ور نه ایمان فقر را همچون هووست؟   

                     راه دین حساس و نازکتر ز موست

نشـر علـم عالمـان بیهـوده شـد     

                        سال ها بگذشت و دَم پیموده شد

چون اسیری در غل و زندان شدیم   

                        سـوژه کم لطفـی رنـدان شدیم

در مسیر باطل ای جان جنگ شد      

                     دست و کار و زندگی ها تنگ شد

داغ شد، صدها هزاران بر جگـر     

                         شاخـه عمـر جوانـان بـی ثمر

مردم الگوی شجاعت سـاختند    

                            ناکسـان در این قمار هم باختند

در کشاورزی و صنعت لنگ لنگ      

                      عرصه تولید و بدعت تنگ تنگ

نفت شد، بـازیچـه مــردان ما     

                          زین سبب آواره شد، سامان ما

در جدال هسته ای محکم شدیم    

                         چون که تنهاییم، اسیر غم شدیم

هر چه می پوییم تا ره کم شود   

                           وضع سنگیـن گلیـم و نـم شود

سـروران از کارداران غـافلنـد  

                            کارداران را، ضعیفـان حایلنـد

مملکت شد بر ضعیفان استوار      

                         می رسد بر گوش، این داد و هوار

خلق را راه معیشت بسته است     

                         پای ره پویان این ره خسته است

بر مریضـان پول درمـان آورد      

                        ور نه عزرائیـل جـان را می برد

هر کسی را دفتر و سـود کلان    

                            نام سـردفتـر، فلان ابـن فلان

پول ها گردش کند بی واسطه    

                             سـود و تولیدش فسـاد و رابطه

کام ناکام زمین خواران به شهد      

                         کس ندیده این بد عهدی را، به عهد

خانه و ارزاق بی حد شد گران   

                           جـان و مـال ارزانـی غـارتگـران

خـوش به حال بلبلان بی قرار     

                         خشک بادا، ریشـه قـوم ضــرار

کاش می شد آسمان را باز کرد   

                         نغمه ای بر کهکشان هـا ساز کرد

که ای خدا ما بندگان روسیاه   

                           روز و شب بر درگهت با سوز و آه

دست سر تا پا نیاز ما بگیر

                                 گر چه رو سویت نمودستیم، دیر

سیــدا بـر حال خـود افغـان نمــا

هــر چـه را در سینـه داری آن نمـا

 

توحید ابراهیمی وبت پرستی مدرن

کلمه الله هی العلیا

توحید ابراهیمی و بت پرستی مـُدِرن

در اندیشـۀ سیـد

(خدا، دین و مذهب)

 مقـدمـه:

آنچه را مردم مذهب گویند خرافه ای بیش نیست و آنچه را خدا می نامند بتهائی است که خود خالق آنها هستند.

مذهب، شیوه صحیح زندگی هوشمندانه و خداوند، هدایت کننده کائنات است.

تنها اوج عقلانیّت خانه خداست و رحمت و مهربانی اصول مذهب.

پس، هرگز خدای بت پرستـان را عبادت نخواهم کرد و از راه مذهب نادانان عبور نمی نمایم.

خورشید همیشه در قلب من است و من پرتویی از حضور حضرت حق.

مردم مشغول به عبادت خداوندی هستند که خود خلق کرده اند، از آن جهت که خدا را با کدخدا اشتباهی گرفته اند، به همین دلیل در شأن خدای خود عبادت می کنند و اجر می گیرند.

چقدر غم انگیز است سر نوشت انسان هایـی که در زندگی به قصد رسیدن به سایـه خود می دوند، و تلاش هایشان نقض و خلاف اهدافشان است.

 دین، مذهب و تمام رفتارهای منتسب به این واژگان، همه تلاشی است برای یافتن و پیداکـردن خودت که بیدار شوی و وجود ارزشمند خود را به یاد آوری که همیشه بوده ای و خداوند تأیید وجود تو است.

بی دینی عدّه ای را حاصل دینداری کسانی دیدم که از فرط تعصّب و سخت گیری در بدیهی ترین مسایل بر مردم، زندگی را به کامشان تلخ و خود نیز محروم دنیا و آخرت شده بودند.

عده ای آن چنان در مقام دفاع از دین ومذهب، محکم و مقتدرانه سخن می گویند که گویا فرستاده غیب اند،حال آنکه وقتی دلیل عقلانی برای اثبات حرف های شان طلب می کنی ترا به محدودیت فهم واطاعت محض فرا می خوانند.

ابلاغ دستور بی دلیل برای انسان فهیم غیر قابل باوراست.

زنـدگـی عبارت از گم شدن وپیدا شدن های مکرر ومتوالی که در آسمان عمر انسان اتفاق می افتد،هم چون ماه ویا خورشیدی که در مسیر طلوع وغروب خود با آن رو به روست.

و من در زندگی هفت بار خودم را گم و هفت بار پیدا کردم.

 گم کردم خودم را :

 1- وقتی به عبث از من تعریف کردند.

2-وقتی بر نادان تر از خودم حاکم شدم.

3- وقتی که با خرافه پرستان نشستم.

4- وقتی که زنان را تصدیق کننده خود دیدم.

5- وقتی که خود را محتاج تایید دیگران دیدم.

6- وقتی که رشته دوستی اهل دل از دستم رها شد.

7- وقتی که در اقیانوس زندگی،به بازی در ساحل آن راضی شدم.

  وپیدا کردم خودم را :

 1-    وقتی که احساس تنهایی کرده و امیدم از دیگران قطع شد.

2-    وقتی که در کنار دوستانی مخلص و اهل معرفت قرار گرفتم.

3-    وقتی که در صحنه های واقعی نبرد حق علیه باطل قرار گرفتم.

4-    وقتی که برای درک حقیقت از شهر و دیار خود مهاجرت کردم.

5-    وقتی که در کنار اهل فضل و هنر خودرا ناچیز و بی خاصیت دیدم.

6-    وقتی که دل از وابستگی های دنیایی بریده و عاشق شدم.

7-    وقتی که قلم به دست گرفته ومحتوای درونم را بر کاغذ نوشتم.

 

                                                         سبحان الله و الحمدالله و لااله الاالله و الله اکبر                                                               سُبّوحٌ قُدّوسٌ رَبُّنا وَ رَبُّ الملائِکةِ وَ الرّوح

                                 الهی و ربی من لی غیرک

 

 

 

قُل یا ایّهاالکافِرون لا اَعبُدُ ماتعبُدون

من خدای شما را نمی پرستم

*****************

 

1- من خدای شما را نمی پرستم، چرا که او ضعیف تر از خود شماست و گر نه چرا

در کارهای خود به او توکل و اعتماد نمی کنید.

 من خدایی را می پرستم که سرچشمه حیات و خالق قدرتمند و حکیم است او را قادر و توانا به هر کاری می دانم و جز او را نیازمند و ناتوان می بینم.

2- من خدای شما را نمی پرستم، چرا که او به شما دروغ می گوید و گر نه چرا راهی را که شما به هدایت او می روید خوشبختی شما را تضمین نمی کند.

 من خدایی را می پرستم که در مسیر هدایتش غیر از لطف و حکمت ندیدم و جز شوق حرکت در من نجوشید.

3- من خدای شما را نمی پرستم، چرا که اجر و پاداش اعمال شما را به تأخیر انداخته و حساب نسیه دارد و گر نه چرا از سرمایه خداپرستی خود بهره مند نمی شوید و از آن چه دارید این قدر محروم هستید.

 من عبد و بنده پروردگاری هستم که لحظه های زندگی ام پرتویی از وجود و حضور اوست و توفیقاتم نتیجه لطف و عنایت او در نتیجه بندگی من است. آن چه را می خواهم می دهد و به آن چه می دهد راضی هستم او در کمال حکمت و آگاهی مسیرهای روشن زندگی را در برابرم قرار می دهد و من به اتکاء او رضایتمندم.

4- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او خودش را از شما پنهان کرده و شما را لایق دیدار خود نداسته است.                                                                من پروردگاری را ستایش کرده و می پرستم که سراسر وجود را از نور حضور خودروشن کرده است، بدون حضور او چیزی قابل دیدن نیست که، وجود ندارد منزلگاه اصلی او خانه دلم و منظر انعام او چشم سرم می باشد.

5- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او ترسناک و بی رحم است و گر نه چرا از ترس مجازات بهشت و جهنم او را عبادت می کنید.

خدای من مهربان است ، او بخشنده ای است که جز به لطف و مرحمت با من سخن نمی گوید و جز خیر و سعادت مرا نمی خواهد تصور ترس و نامهربانی از او برایم غیرممکن است.

6- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او عدالت ندارد و در بین بندگان خود رعایت حقوق نمی کند و گر نه چرا همیشه از نابرابری های روزگار نالانید و نسبت به همدیگر کینه و حسد می ورزید. 

خدای من قدرتمند حکیمی است که از سر انصاف، هر کسی را به تناسب ظرفیت و منزلتش در دنیا برخوردار کرده و چنان به او اعتماد دارم که سئوالی برایم پیش نمی آید تا به واسطه آن شاکی و سرکش گردم.

7- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او به شما بی اعتماد است و گر نه این همه جن و ملک و شیاطین را مأمور آزمایش و مراقبت تان قرار نمی داد.

خداوندگار من مرا امین و آزاد و مختار آفریده و بر من از سر زور و عناد فرماندهی نمی کند و عقلم را ظرف تشخیص حقایق قرار داده و جز از توان و درکم از من نمی طلبد.

8- من خدای شما را نمی پرستم چرا که در مواقع نیاز به پشتیبانی شما را تنها می گذارد و گر نه چرا ناامید ، دلشکسته و تسلیم می شوید.

من خدایی را می پرستم که نیازم نیاز اوست و نیاز او نیاز من است نتیجه کار برای من جز رضایتمندی نیست و او تکیه گاهی محکم و استوار در زندگی خود می دانم.

9-  من خدای شما را نمی پرستم چرا که او به قول و عهدش وفادار نیست و گر نه چرا خطاکاران و اطاعت کنندگان را بی تفاوت رها کرده است؟

خدای من لذت برخورداری از انعام خود را به تناسب فهم و درک بندگانش توزیع کرده است میزان برخورداری هر کس در گرو عملکرد خویش است من در انجام اعمال روزانه خویش او را ناظر و پشتیبان می بینم و آن چه به ظهور می رسد عین عدالت و حق است.

10- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او خودخواه است و همگان را فقط به ذکر یاد خود می خواند و گر نه چرا شما مادام که ذکر او را بر لب دارید از دیگران فراموش می کنید؟

من آن خدایی را می پرستم که یاد خود را به دست آوردن دل دیگران می داند او مرا به خدمت رسانی به خلق خود دعوت می کند و محبت و نیکی را ذکر خود می داند او به من می گوید که ذکر و نماز و دعای تو چیزی جز همکاری و همجواری با من نیست.

11- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او قدرتمندی بی نظم و بی تدبیر است و گر نه چرا زلزله و سیل و طوفان و سایر حوادث را کنترل نمی کند تا مردم در امان باشند و در امور حکومت ها تدبیر نمی کند تا از شر پادشاهان و حاکمان در امان باشید.

من خداوندی را می پرستم که هیچ برگی بی تدبیر او بر زمین نمی افتد و هیچ حادثه ای بی حکمت به وقوع نمی پیوندد آن چه در طبیعت حادث می شود محصول لطف و عنایت او به بندگان است من این حوادث را نه بلا و ضرر که عین خدمت و برکت می دانم او با زلزله قدرت کریمانه خود را به نمایش گذاشته که محصول آن عدالت در تقسیم مخازن و معادن زیر زمینی و حذف بخارات زاید و جذب مواد لایق در پوسته بیرونی زمین است. او با سیل و روان آبهای انبوه به ذخیره دریاچه ها و سدها و منابع آب و همچنین آبیاری دشت های دورتر پرداخته و مخلوقات دوردست را شاداب و بهره مند می کند. او با طوفان به جابجایی هوا و حذف و از هم گسیختگی شبکه های مضر زیست محیطی و اقلیمی و انتشار بذور و بقاء و تناسل انواع گیاهان و موجودات زنده می پردازد و خسوف و کسوف جزیی از توجه ویژه او به بندگان برای توجه دادن آن ها به نعمت لایزال خورشید و حفظ نظم و تدبیر در امور جاری جهان است که او انتهای خالق لطیف و خبیر است.

12- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او بندگان خود را به محدودیت و انزوای اجتماعی فراخوانده و شما را از مواهب روزگار محروم کرده است و گر نه چرا به نام حجاب بر صورت و چشمان خود نقاب می زنید و خود را با پیچیدن در پارچه های سیاه و زمخت از نعمت آفتاب و سلامتی و دیدن مناظر طبیعی روزگار محروم می کنید؟

خدا من مرا به حجابی فراخوانده که حافظ وجود مادی و معنوی ام شود، او مرا به انجام امور اجتماعی و دستگیری هم نوعان دعوت کرده و بهداشت و سلامتی و بهره مندی از مواهب طبیعی همچون آفتاب و باران و طبیعت را برایم آسان کرده است محدودیت های او برای من عزت آور است در عین حالی که ناقض حقوق انسانی ام

نیست من برای انجام امور زندگی ام اندیشه مند و منطقی تصمیم می گیرم و خود را در مسیر بندگی او آماده و اصلاح می کنم اسیر هیجانات و تعصبات قشری نمی شوم و با آینده نگری و تفکری شگرف و عمیق به انتخاب ارزشهای اجتماعی و بهره مندی از عواقب آن می پردازم.

13- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او رهبران دینی و مراجع تان را از شما جدا کرده و نوعی طبقه بندی و نژادپرستی راه انداخته است و گر نه چرا آن ها که امر و نهی زندگی تان را به دستشان سپرده اید ، فاقد زندگی اجتماعی هم نوع و یا نزدیک شمایند.

خدای من اطاعت از کسانی را بر من تکلیف کرده که خود واجد تمام شرایط یک انسان کامل هستند اطلاعات علمی و رفتاری ایشان بر اساس مصلحت زمان و مکان است تدابیر و اندیشه های آنان بر اساس تفسیر صحیح و منطقی از منابع دین و دستورات معصومین (ع) است. او از من می خواهد تا با روابط اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و فرهنگی سالم در جهت توسعه روابط انسانی برای اصلاح نسل بشر در رسیدن به تعالی انسان قدم بردارم.

 خدای من تقلید کورکورانه ، بدون دلیل و غیرقابل فهم را از من سلب کرده و مرا به توجه و تفکر در دین دعوت کرده است. خدای من تناسب توان و فهم و درک وجود مرا ارزیابی و مؤاخذه خواهد کرد و من پیوسته او را شاهد و ناظر اعمالم می دانم.

14- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او شما را با هزینه های فراوانی به دیدار خود در مسجدالحرام و یا عتبات عالیات می خواند در حالی که در برآوردن نیازهای اقتصادی اولیه خود مشکل دارید.

 خدای من عقل و تدبیر و اندیشه بندگی را به من هدیه کرده است و کمک به هم نوعان و حل مشکلات بندگان خود را از صدها حج و زیارت برتر داشته است خدای من حی و حاضر و همیشه در رواق و منظر چشم بندگان اقامت دارد و دیدن و زیارت او الزامأ در مکان خاصی صورت نمی گیرد. او شاهده و ناظر در همه زمان ها و مکان ها به استقبال دل پاک و پر محبت کسانی می رود که از سردرد و اشتیاق برای قرب به او خدمت و عبادت می کنند خدای من هرگز هزینه گران و اسراف و تبذیر کسانی را که اسم زیارت او در زندگی برخود و جامعه روا می دارند می پذیرد.

15- من خدای شما را نمی پرستم که او مشوق شما در تنبلی و کاهلی است و گر نه چرا عابدان و عالمان و عارفان دینی شما با گوشه نشینی و پرداختن به امور شخصی خود نسبت به جامعه و محیط اجتماعی انسانی بی تفاوت و منزوی هستند.

خدای من از گوشه گیری و کاهلی حمایت نمی کند او همگان را به فعالیت های مختلف علمی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی فرا می خواند و حضور در جامعه و هم سازی با اقشار مختلف را در عین بندگی و مراقبت شرط سلامت طریق می داند. او هرگز از خود محوری و زندگی انحصاری و فردی حمایت نمی کند.

 خدای من علم و عرفان و عبادت را در خدمت خلق خود می خواهد او لذتها و بهره های شخصی از برنامه های دینی را نوعی برخورداری نفسانی دانسته و ارزشی برای آن قائل نیست خدای من نتیجه عبادات علم و عرفان و معرفت دینی را در رفتار و میزان خدمت رسانی به خود و جامعه می داند که البته اهمیت به مردم و خدمت به خلق را اولی تر می داند.

16- من خدای شما را نمی پرستم که او شما را به انجام امور ظاهری و پوسته ای بدون در نظر گرفتن محتوا و اثر آن برخود و دیگران می خواند و گر نه خواندن ذکرهای متوالی، بدون آن که معنی آن را بدانید، زیارت اماکن و برپاداشتن مجالس مذهبی و دعاهای دسته جمعی بدون داشتن هیچ گونه محصول و نیتجه خارجی که جز وقت گذراندن و صرف هزینه های گزاف چیزی را در پی ندارد چیست؟

 خدای من در ابلاغ هر ذکر و عملی فلسفه ای روشن و نتیجه ای معلوم قرار داده است او هیچ عمل بدون اندیشه و فهم را نمی پذیرد من اذکار حقه را گفتگوی خصوصی با او می دانم ، در هر ذکر و مجالستی که دارم مرا سرشار از مهربانی و معرفت می کند زیارت اماکن و برگزاری مجالس مذهبی را جز ذکر یاد او نمی دانم و در مسیر بندگی ام هر چیزی را که بوی غیر او دهد از خود سلب می کنم معصومین (ع) و مردان بزرگ در دین و علم را تذکار و فهم او می دانم و هرگز بزرگی آن ها مرا از عظمت او غافل نخواهد کرد.

17- من خدای شما را نمی پرستم که او به شما دستور ریاضت و سختی در بندگی برایتان صادر کرده است و گر نه این همه گرسنگی و تشنگی و بخششهای اجباری از مال و زندگی، در حالی که دلتان به آن رضایت ندارد از چیست؟

خدای من روزه ای به من ابلاغ کرده که در نتیجه آن سلامتی نفس و روح من تضمین می شود و در سایه سلامتی نفس، راههای معرفت و طی طریق برایم روشن می گردد. خدای من نماز و ذکر و عبادت هایی به من ابلاغ کرده که هر کدام دستورالعمل زندگی است من از طریق آن ها، راه صحیح زندگی را می آموزم و با تربیت و اصلاح نفس خود امنیت نفسانی و اجتماعی ایجاد می نمایم. پرداخت حقوق دینی در اقتصاد اجتماعی و رفع اشتباه های شخصی و آلودگی های آن به من کمک کرده و با واسطه ای اسباب رزاقیت در دایره انعام الهی می گردم. تمام وجودم شوق به خدمت و بخشش و در نیجه شادابی و رضایت آن ها در بندگی او می شود.

18- من خدای شما را نمی پرستم که روزگارتان را به خواب و کار و عبادت تفکیک و تقسیم کرده است و شما را به نوعی استثمار می کند.

 خدای من تمام لحظه های عمرم را در بندگی و جوار رحمت خود می خواهد او خواب و کار عبادت مرا همه سر به سر عبادت و بندگی می داند.

 خدای من آشفتگی و غفلت را در خواب و بیداری از من سلب و وحدت و دلداگی را از من می خواهد او به من می گوید که اگر مخلص و با اراده باشم تمام لحظه ها و کلیه اموراتم را در جاری اراده خود قرار داده و انعام مرا می بخشد.

خدای من از کلیه امور محوله ای که به بندگان خود واگذار کرده آگاه و آن ها را در رسیدن به موفقیت خود کمک می دهد افکار متفرق که آفات اصلی رفع خلوص در انجام ا مورات در سایه اراده الهی و شفافیت قلب بنده تسلیم، از بین رفته و باب های علم و معرفت فرا راه مسیر تکاملی ام باز می شود.

19- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او شما را از برخورداری  زیبایی های روزگار محروم کرده است و گر نه چرا با اشتیاق به دامن طبیعت نمی روید و خود را از لذت های اجتماعی مباح برخوردار نمی سازید تا به واسطه آن فکر و دلتان شاد و نورانی گردد.

من خدایی را می پرستم که در منظر او استفاده از مواهب روزگار عین عبادت و بندگی است اکسیژن هوا، نور خورشید، دریا و بهره مندی از طبیعت و سفر به اقصی نقاط جهان را همراه با تفکر و تدبیر به من ابلاغ کرده است هنر و زیبایی را برای همگان مجاز شمرده که حق مسلم انسان ها قرار داده است.

20- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او در عین فرمان و تشویق به امر ازدواج و بهره مندی از همجواری با ازواج مطهر، شما را از نزدیک شدن به آن ها برحذر و منع نموده است و گر نه چرا از جفت های زیبا و در عین نیاز هماهنگی بهره مند نمی شوید. من خدایی را می پرستم که همه مواهب روزگار را در خدمتم قرار داده تا به وسیله آن امر بندگی اش را به انجام رسانم هیچ ناسازگاری بین انعام او وجود ندارد و در سایه بندگی او مجاز به بهره مندی از همه آن ها هستم رعایت حقوق و حسن همجواری با این نعمت ها محصول معرفت و شایستگی است که در سایه توجه به او حاصل می آید.

21- من خدای شما را نمی پرستم چرا که وظایف خطیر و شایستگی های ویژه و انحصاری خود را از جمله قضاوت و تدبیر در امور مردم را به کسانی واگذار کرده که خود ناقص و ناقض آن ها هستند و گر نه چرا شما بدون علم و آگاهی به انفاس در مورد هر کسی قضاوت و حکم ناصواب صادر می کنید.

خدای من مسئولیت هر کس را در سایه آگاهی و توان خود قرار داده و ارزشیابی اعمال بندگان را در حیطه قدرت خود می داند چرا که از انگیزه ها و اهداف درون هر کس فقط او آگاه است.

خدای من ذره ای از اعمال نیک و بد بندگان فروگذار نمی کند و هر کسی درباره اعمال خود مسئول است گناه کسی را مدیون کسی دیگر نمی داند و سلب اختیار از بندگان نمی کند.

22- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او به شما دستور داده تا فرزندان خود را به استثمار کشیده و به دلیل نیازی که به شما احساس می کنند آن ها را تحت تربیت های اجباری و خارج از خواست و اراده شان قرار می دهد.

خدای من که مرا شایسته ایجاد و تکثیر نسل از طریق ازدواج  قرار داده، مراقبت و نگهداری و رشد جسمانی همرا ه با راهنمایی و ارشاد را در دستور کار زندگی ام قرار داده است. مسئولیت نهایی در تعیین هدف و دین آن ها در دست خودشان است چه بسا که آن ها، راه های روشن تر و موفقیت آمیزتری را پیش گیرند. همچنان که نسل بشر، رشد و فهم و تدبیر رو به تزاید ما را نسبت به نسل های قبل نشان می دهد.

 هیچ زور و اجباری در مسیر زندگی شان نیست و هیچ کدام در پاسخ گویی به عواقب اعمال خود مسئول همدیگر نیستند و قدرت تعیین سرنوشت هر کس را به شخص خودش تفویض نموده اند.

23- من خدای شمار را نمی پرستم چرا که او تشکیل زندگی شما را صرفأ خلق فرزندان و اجرای اقتصاد و برخورداری های مادی و اجتماعی تان دانسته است و گر نه چرا تشکیل زندگی و ازدواج، عوض ایجاد آرامش، به کوهی از مشکلات و سختی ها تبدیل گشته و شما را در مسیر زندگی زمین گیر کرده است.

خدای من زندگی و انتخاب همسر را برای آسایش و تسکین دل و روحم به منظور حفظ و صیانت در مقابل طوفان های فکری و غیر ارادی قرار داده است.

خدای من بهره مندی از همجواری و همدلی برای تأمین نیازهای عاطفی و سرعت بخشیدن به سیر صعودی کمال و بندگی را در کنار همسرانی هم کفو و واجد شرایط قرار داده که گوشه ای از آن تولید و تربیت فرزندانی مفید و توانا است.

24- من خدای شما را نمی پرستم چرا که اهداف عملی شما در اطاعت از فرامین او ضد خواسته و نقض مسیر کمال است و گر نه چرا شغل- علم- ازدواج- تغذیه- اقتصاد و حکومت که زاییده افکار و تدبیر شماست به خوشبختی و سعادت شما نمی انجامد که همه در جهت متضرر شدن عمر و تباه شدن توانایی های شماست.

خدای من تمام مسیرهایی که به انجام زندگی ختم می شود را وسیله ای برای بندگی می داند و مرا به تناسب توانایی و خواسته هایم به بهره مندی از حریم آن ها می خواند در دایره زندگی من هیچ حرکتی بی معنا و مجهول نیست و اثری از اقدام منفی پروردگارم وجود ندارد که اموری را هم که ظاهرأ به ضرر و خارج از خواسته های من است را در جهت رشد و کمال و موفقیتم بر می گرداند که او دانا و بر همه چیز مقتدر و تواناست.

25- من خدای شما را نمی پرستم چرا که شما را به محدوده های معینی از زمین اختصاص داده و از ارتباط و همجواری با سایر ملل دنیا محروم کرده است و گر نه چرا حکومت ها و ادیان مختلف در دنیا را نقص کرده و با کمال خودخواهی به آن ها بی احترامی می کنید با آن ها قطع ارتباط کرده و شایستگی آن ها را مردود شمرده اید.

خدای من هیچ حد و مرزی را برای همجواری و مصاحبت با کشور و ادیان و مذاهب اعلام نکرده است بلکه جهت آشنایی و تذکر و راه بردن به رموز موفقیت به بهره مندی از تجارب و فهم اندیشه های آن تشویق کرده است.

خدای من مرا به برحذر بودن از اعمالی امر می کند که راه تعالی را بر من سد کنند و گر نه اختیار انتخاب و بررسی همه امور را در سرلوحه وظایف بندگی ام قرار داده است و سیر و سیاحت در زمین را شرط موفقیت و مؤثر در راهیابی به حقیقت دانسته است.

26- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او اندیشه و توانایی های شما را نادیده گرفته و شما را به تقلید کورکورانه هم نوعان خودتان فرا می خواند و گر نه چرا حرکت های میلیونی و رفتارهای شخصی شما تابع نظر انسان هایی از نوع خودتان است است در حالی که امکان فهم و درک همه چیز برای همگان مهیا است جالب تر این که هیچ کدام از علت و چرایی اعمال تقلیدی خود مطلع نیستید.

 خدای من مرا کانون درک و فهم و توانایی های بالقوه قرار داده تا در مسیر زندگی آن ها را به رشد رسانده و طی طریق نمایم هیچ عمل تقلیدی را از من نمی پذیرد ،گر چه بهره مندی از نظرات عالمان به هر رشته ای را جزء لاینفک روش تحقیق و مطالعه ام قرار داده است. خدای من بین هیچ انسانی تفاوت و ارزش خاصی قرار نداده مگر به میزان بندگی و معرفت آن ها که آن هم در لوح محفوظ الهی مستتر است. خدای من مرا از دسته بندی های قشری و گروهی که انسان را محدود به حد و مرا از کلیت زندگی اجتماعی محروم کند برحذر کرده و به سوی خود رهنمون ساخته است.

27- من خدای شما را نمی پرستم چرا که شما را به توجه در امور و احوال دیگران امر کرده تا جایی که از خود فراموش کرده اید و گر نه چرا اطلاعات و توجهات شما به خودتان نسبت به دیگران ناچیز است.

خدای من معرفت نفس را اساس خداشناسی و بندگی می داند او به من دستور داده است تا عمر خود را در راه خودشناسی و کسب کمالات انسانی مصرف کنم.

خدای من مرا از تجسس و پرداختن در احوال مردم نهی کرده و گناهی بزرگ شمرده است او مرا از این که به حریم خصوصی افراد وارد و یا در چگونگی رفتار و کردار شخصی شان اظهارنظر کنم بر حذر داشته است خدای من بر اساس نیت افراد در اعمال بندگان نظر می کند.

28- من خدای شما را نمی پرستم چرا که او اسراف و تبذیر و بی عدالتی را در جامعه رواج داده است و گر نه چرا انبوه مواد غذایی ، پوشاک ، مسکن و اسناد گرانبهای اقتصادی را در دست عده ای از شما که بنده شاخص او هستید تجمیع کرده است در حالی که نیازمندان به این امکانات، در عین بندگی او محروم و گرفتار هستند.

خدای من رزق مقسوم خود را از طریق بندگان با صلاحیت در جامعه تزریق کرده و عدالت او با دستان کریمی به انجام می رسد که از شوق معرفت و رضای پروردگار خود همواره به سوی آسمان بلند است، چشمان منتظر نیازمندان و تن خسته بیماران و دل شکسته محرومان با دستان گرم پربرکت آنان آرام می شود. خدای من نعمت های ارسالی خود را به عنوان امانت به جامعه تحویل ،تا در سایه علم و عمل بندگان با معرفت به میزان عدالت و نیاز واقعی نیازمندان توزیع گردد.   

29- من خدای شما را نمی پرستم چرا که بعضی از مبلغین دینی و مذهبی شما را ،  در انجام گناه و خطاهای اجتماعی آزاد گذاشته است و گر نه چرا آن ها که تبلیغ دین می کنند ، با اعتبار دینی و مذهبی خود از انجام هر خلافی روی گردان نبوده و آزادانه و با جسارت به گناهان و نواهی پروردگارشان می پردازند.

من خدایی را می پرستم که بندگان خود را بر اساس تقوی و پرهیزکاری و دوری از محرمات و خدمت به خلق، به قرب خود می خواند و آن ها که در سایه بندگی او صاحب مقام و موقعیت گردیده اند را به رعایت موازین شرعی و دینی مقید می داند.

خدای من عالمان دین را چراغی فرا راه سایر بندگان می داند و مرگ آنان را ضایعه ای بزرگ است، او از آن ها که لاف دین زده و خلاف مصلحت راه خدا می روند متنفر است.

خدای من پیش از این که منتظر شنیدن ذکر و تسبیحم باشد در انتظار انجام اعمالی شایسته و درخور شأن بندگی از من است .

۳۰- من خدای شما را نمی پرستم چرا که برای ارتباط بااو وحل مسایل تان همچون مقامات مستبد ودر عین حال عالی رتبه اجتماعی به رابطبن وپارتی هایی شفاعت کننده متوسل گردیده وبرای ملاقات با او به زمانها ومکانهای خاصی نیامندید که گویا ترس از او وسایر ملاحظات شما را از رویا رویی با او بر حذر کرده است.

ولی خدای من که اورا مشرف ومسلط بر علوم وعقول عالم میدانم  آنچنان مهربان وبی همتاست که برایم این ضرورت سلب و مرا در تمام زمانها ومکانها بدون واسطه و وقت قبلی به حضور می پذیرد.

۳۱- من خدای شما را نمی پرستم چرا که خدای شما با به بند کشیدن افکار واندیشه بنده گانش موافق وشما را به حذف امکانات ومزاحمت برای  جلوگیری از بیان و قلم اندیشمندان تشویق وترغیب میکند

خداوندگار من ارزش مرا در اندیشه وتحقیق وانتخاب برترینها میداندوقبل از اینکه فرمان به نفی مخالفم دهد مرا به گفتگو ومناظره تشویق میکند اساس فتوا وحکم اودر حق من میزان تقوا وبندگی است وهر گز از سر ظلم وتهدید مرا به مداقه وپذیرش نمی کشاند او به قلم سوگند خورده است وقدر دان اهل قلم است.

 

استغفرالله

    (( استغفرالله ربی و اتوب الیه))

 

آن گاه که با قلبی شکسته و تنی خسته در ناامیدی های زمانه به درگاه خداونددست التجا بلند کرده و به طلب غفران الهی می نشینی و خواهان برگشت به سوی او می شوی و

 70 مرتیه می گویی(( استغفرالله ربی و اتوب الیه)) یعنی:

پروردگارا ،طلب آمرزش و برگشت به سوی تو دارم از اینکه به عهد بندگی خود عمل نکردم

1- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در مسیر بندگی ات خود خواهانه عمل کردم.

2- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: با غفلت از تو نسبت به انجام وظایفم کوتاهی کردم.

3- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در عمل به واجبات و دوری از محرمات بی توجه بودم.

4- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در کسب آگاهی های الهی و نجات بخش کاهلی کردم.

5- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در مقابل مردم و جامعه اسلامی احساس وظیفه نکردم.

6- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در کمک و انجام وظیفه به مردم کوتاهی کردم.

7- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: صله رحم و توجه به نیازمندان را کوچک شمردم.

8- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در تبعیت از ولی و اعلم دین مقید نبودم.

9- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در انجام تعهدات دینی و اجتماعی کوشا نبودم.

10- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: با مصرف پول بیت المال کار غیر دین کردم.

11- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: لباس و درجه و موقعیتهای اجتماعی از تو غافلم کرد.

12- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در زمین تو به تکبر راه رفتم.

13- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: لباس عجب و کبر را بر لباس تقوی ترجیح دادم.

14- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: نادانسته راه غیر تورا رفتم.

15- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: مهر و محبتم را از یتیمان و بی کسان دریغ نمودم.

16- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در امتحانات بذل مال و جان ناموفق بودم.

17- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: قدردان نعمت های ارسالی تو نبودم.

18- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: شب و روزم به غفلت و بی خبری گذشت.

19- استغفرالله و اتوب الیه از این که: به رهنمودهای تو در قرآن و وحی توجه نکردم.

20- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: مردم از دست و زبانم آرزه خاطر شدند.

21- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در ناملایمات زندگی صبر و حوصله نکردم.

22- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: پاسخ گوی محبت های پدر و مادرم نبودم.

23- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: پیران و کهنسالان را ارج و توجه نکردم.

24- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: به همسر و فرزندان به دیده منت نظر کردم.

25- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: به قبول کاری که در توانم نبود متعهد شدم.

26- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در جامعه به مقام و موقعیتی که حقم نبود تن دادم.

27- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در حقوق همسایگی کوتاهی و اهمال کردم.

28- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در وظایف محوله کم کاری و عدول کردم.

29- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: از رنج و محنت دیگران بی تقاوت گذشتم.

30- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: دانایی و توانایی خود را در زندگی به هدر دادم.

31- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: توفیق طاعت و بندگی را با گناه و معصیت از خود سلب کردم.

32- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در قضاوت و در احوال دیگران جانب عدل را رعایت نکردم.

33- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: مهربانی و محبت خود را از یتیمان دریغ کردم.

34- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: دل و جان خود را از اهریمن نفس مصون نکردم.

35- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: مرگ هم نوعان خود را آینده و عبرت زندگی خود نساختم.

36- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در استفاده از مواهب الهی جانب صرفه جویی و اسراف را نگه نداشتم.

37- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: بندگان خدا را در دسته بندی های اجتماعی از هم جدا دیدم.

38- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: آیات و نشانه های الهی را برای بندگی خود حجت ندیدم.

39- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: علم و محفوظات خود را در مسیر بندگی ات مصروف نساختم.

40- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: سایه ام را مأمن دشمنان و بدخواهان تو کردم.

41- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در بیان حقایق حقه و دفاع از ارزش های تو نکوشیدم.

42- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: نعمت سلامتی و سایه عنایت تو را غافل شدم.

43- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در بهره مندی از محضر اساتید و معلمان در زندگی غفلت کردم.

44- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: با شیوه غلط زندگی زمینه حسرت و آه نیازمندان را به وجود آوردم.

45- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در مصرف نعمت های الهی و عمومی جانب صرفه جویی را رعایت نکردم.

46- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: علم و عبادتم مرا در رسیدن به قرب تو کفایت نکرد.

47- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: جان و مالم خدمتگزار صدیقی برای تو نبودند.

48- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: حیات و زندگی ام منشأ خیر و ثمرات نبودند.

49- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: خلوت و جلوت زندگی ام از هم بیگانه بودند.

50- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: نیاز نیازمندان در سایه زندگی ام برطرف نگردید.

51- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: حجاب و حیای انسانی من موجب نارضایتی تو شد.

52- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: لذات و شهوات مرا از یاد و ذکر تو غافل کرد.

53- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: گم شده های زندگی من خواهی امر تو بودند.

54- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: دل در گرو گناه و نافرمانی تو گذاشتم.

55- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: فرصت های خوب زندگی را به بدترین روش گذراندم.

56- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در مجاورت دردمندان بی دردی و بی تفاوتی اختیار کردم.

57- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: چشم و دل و زبان و گوش در حضور خودم نفاق داشتند.

58- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: هیچ موقع آمادگی مرگ و ملاقات تو را در خود ایجاد نکردم.

59- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: نیاز  نیازمندان را در مواقع توانایی غافل و در ناتوانی عاجز شدم.

60- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: بزرگی و هیبتم موجبات ترس کودکان و ضعیفان شد.

61- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در تلاش و فعالیت های اجتماعی مفید و سودآور کوتاهی کردم.

62- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در وفای به عهد جانب اهمال و بی خیالی را پیشه کردم.

63- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: خدمت گزاران را کوچک شمرده و شاکر زحمت کشان نبودم.

64- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در زمین تو بیشتر از لیاقتم بر خود بزرگی روا داشتم.

65- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: دست و زبانم باعث رنجیدن دل ناتوانان شد.

66- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: خواب و بیداری ام در غفلت از جمال تو سرشد.

67- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: سیادت و کرامت اهل تو را نشناخته و بی توجه شدم.

68- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: مرگ و افتادگی هم نوعانم عبرت زندگی ام نشد.

69- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: شاکر و پاسدار ارزش ها و توفیقات ابلاغی تو نبودم.

70- استغفرالله ربی و اتوب الیه از این که: در ترویج معارف حقه و آگاهی های معرفتی ات کوتاهی کردم.

بسیج

                

•  
•  
  •  
• 58  بیت شعر حماسی
•  
• منظومه ای ناقابل، به مناسبت تا سیس بسیج درسال 58
•  
• تقدیم به بسیجیان سرافراز اسلام در سراسر کشور
•  
• ********************
•  
• بسم ربّ الشّهداءِ والصّدّیقین
•  
•  
• بسیـج همّت گستــردهِ یـدالله است                  بسیج امرِ مَنیعِ امام روح الله است
• بسیج عشقِ به سازندگیِ ایران است                 بسیج سنگرِ مستحکمِ دلیران است
• بسیـج چشمِ امیـدِ تمـام مظلومـان                 بسیج دشمن مستکبران و مُزدوران
• بسیج هیبت شب، روشنایی روز است            بسیج روز به میدان و شب همه سوز است
• بسیج جام جهان در کف دلیران است            بسیج بیشه رزم آوران و شیران است
• بسیج عارف دین ، مردِ دشتِ پر خطر است          بسیج فاتحِ رزم و حماسه و ظفر است
• بسیج دل به تمنّای وصل یاران است              بسیج تن به دل و دست کارداران است
• بسیج جان به کف و هدیه بهر جانان است       بسیج مدرسه عشق و مهر و قرآن است
• بسیج را غم دنیای دون چه بی معناست           بسیج را به همآورد، آتش و اعداست
• بسیج تیزی چشمان عاشقان بلاست           بسیج منظر حق ،جلوه جمال خداست
• بسیج دفتر عشق خلیفۀُ الّهی است                 بسیج مشت قَدَر قدرت یدُ الّهی است
• بسیج تاج سرِ زندگـیِّ اقشار است                   بسیج شیوه دلدادگـــیِّ ابرار است
• بسیج بوذر و سلمان، و یا که عمّار است          بسیج شیر خدا، ذُوالفقار کرّار است
• بسیج را هوسِ جاه و مال و مکنت نیست         بسیج اهل زر و زور و حال رخوت نیست
• بسیج عزم رسیدن به آخرِ راه است               بسیج در شب ظلمانیِ همه، ماه است
• بسیج بندگیِّ حق، مرام مردان است           بسیج خادم آل محمد(ص)، از جان است
• بسیج چشمهِ جوشان فضل و توحید است        بسیج بارقهِ انتــظار و امـــید است
• بسیج زمزمهِ ذکرِ ماســــوالله است              بسیج لُعبتی از حق، به ما، من الله است
• بسیج بُردِ جَبین و چَفیهِّ دوش است                 بسیج آخرِ فکر و خلوص در هوش است
• بسیج همچو نگهبان و حافظ دین است       بسیج در ثَمَنِ کشور عاقبت بین است
• بسیج باب جهاد، افتخار تاریخ است       بسیج متن حیات، اصل و ریشه و بیخ است
• بسیج خارِ دل و چشم نابکاران است            بسیج گنج و هنر نامهِ جماران است
• بسیج خلوت دلهای عاشقان شب است                  بسیج لشکر اخلاص و بندگی و رب است
• بسیج از طلبش صد گره گشوده شود              بسیج نامهِ در چـاه را نمـوده شود
• بسیج راه و صراط موالیان هُداست           بسیج همچو بقیع است و رازدار خداست
• بسیج جانبِ امداد و عدل و انصاف است          بسیج همرهِ سیمرغ، تا دلِ قاف است
• بسیج دولت صبح و نتیجه سَحَر است             بسیج حاصلِ خونابهِ دل و جگر است
• بسیج نعره الله اکـــبر خلـــق است          بسیج حَنجَرهِ پاک و خفته در حلق است
• بسیج با سخن سفله گان فنا نشود             بسیج عین و عیان است و در خفا نشود
• بسیج مشعل نورانی ره دین است                بسیج دام و کمین، بهر دشمن کین است
• بسیج جان دمیده است در رگ ملت              بسیج دفع کند درد و زاری و ذلّت
• بسیج عطف کمالات خلقت بشر است               بسیج را نه اسیری که بر جهان اثر است
• بسیج دست خدا بر سر ضعیفان است            بسیج را دل پر درد از حریفان است
• بسیج سنگر و دژ، افتخار فرهنگ است                 بسیج حائل و حافظ، ز تیر و نیرنگ است
• بسیج حذف تجمّل، ره ولی پوید                 بسیج قائم عدل است و از علی گوید
• بسیج جان جهان بین مرد امروز است              بسیج مشعل و نورافکنُ شب افروز است
• بسیج غَمزهِ پنهان یار و دلدار است             بسیج فصلِ توصّل به جنّت و نار است
• بسیج را چو نگین جاودانه می دانم             بسیج ذکر رهایی است، من همی خوانم
• بسیج خشم خدا بر بساط بیداد است            بسیج قول نبی، رستگار میعـاد است
• بسیج مرد و زن و پیر و خردسال نداشت       بسیج حدّی از اندیشه و کمال نداشت
• بسیج عطر بهاران و بوی پاییز است             بسیج شور تموز و، حصول جالیز است
• بسیج نغمه سرمستی بهـــاران است              بسیج روح حضور همه شهیدان است
•   بسیج میوه و محصول خوب ایمان است           بسیج مُصحَفی از حق، قرین قرآن است
•  
• بسیج را همه آماده و مُجهّز دان                 بسیج مُهرِ نمازِ دل است، مُعزّز دان
• بسیج جاری رگهای مستمندان است           بسیج مظهر اخلاق خوب و خندان است
• بسیج آهِ عطشناکِ قلب تاریخ است          بسیج پُتکِ رها گشته بر تهِ میخ است
• بسیج جلوه نور محمّدی(ص) دارد            بسیج چهـره پاک و منــوّری دارد
• بسیج شربت شیرین زمزم و کوثر              بسیج لؤلؤ و مرجان و بهتر از گوهر
•    بسیج سنگِ سرِدست و یار و قال همه است   بسیج را شِمُرَم هر چه خوب، باز کم است
• بسیج موج و صدایِ ملیح باران است          بسیج زمزمهِ خوش، طنین قرآن است
• بسیج مِهرِ دلِ عاشقانِ سرمست است             بسیج دل ز تواضع به خاک و گل بسته است
• بسیج می شِکُفد همچو گل به شاخ بهار       بسیج لحظه ای از کار را نباشد عار
• بسیج حلقِِ فرو رفته در تهِ فریاد              بسیج زلفِ پریشان شده به دست باد
• بسیج آن که بود فاتحِ دو صد میدان            بسیج خاطره انگیزِِ صحنه های جهان
• بسیج خلقِ جهان را همه شد الگویی           بسیج جاریِ جان هایِ مرده در جویی
• بسیج حفظ فتوّت نشانه مردی است      بسیج را شود ار حذف و انزوا، دردی است!!
•         بسیج ساکن پس کوچه های دلتنگی است     بسیج حامل صدها روایت جنگی است
•  
•       بسیج خانـه سیـّد محـلّ ذکـر خــداست
•         بسیج مسجد و سنگـر محل ذکر و دعاست
•